Wrexham – kościół św Idziego

Historia

Pierwotny kościół we Wrexham został wzniesiony w XII lub na początku XIII wieku. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1220 roku, kiedy to biskup St Asaph dał mnichom z Valle Crucis połowę dochodów z tej świątyni. W 1247 roku książę Powys, Madog ap Gruffydd, obdarzył mnichów z Valle Crucis patronatem kościoła Wrexham. Spowodowało to, że opactwo otrzymało dodatkowo dziesięcinę plebana, co jeszcze bardziej zwiększyło bogactwo Valle Crucis. W 1330 roku kościół musiał zostać przebudowany z powodu uszkodzeń jakie odniosła jego wieża w trakcie wichury. Obecny wygląd świątynia zawdzięcza kolejnej przebudowie z XV i XVI wieku, finansowanej prawdopodobnie przez Lady Margaret Beaufort, matkę króla Henryka VII. Jej początek był spowodowany pożarem jaki dotknął kościół w 1463 roku. Zakończyła się ona wraz z ukończeniem wieży w latach 1524-1525.

Architektura

Kościół składa się z trójnawowego, prostokątnego korpusu w formie bazyliki do którego od wschodu przylega trójbocznie zamknięte prezbiterium. Nawa główna pochodzi jeszcze z XIV wieku, a jej arkady międzynawowe wzniesiono w stylu angielskiego gotyku dekoracyjnego. Pozostałe części włącznie z prezbiterium i zachodnią wieżą wzniesiono już w stylistyce gotyku wertykalnego. Wieża o wysokości ponad 41 metrów jest bogato zdobiona i zwieńczona czterema narożnymi wieżyczkami. Odznacza się wieloma blendami, sterczynami, fryzami i średniowiecznymi rzeźbami, w tym strzałą i jeleniem, atrybutami świętego Idziego. Wewnątrz kościoła zachowała się XVI-wieczna więźba dachowa, wsparta na wspornikach umieszczonych pomiędzy oknami clerestorium. Każdy wspornik udekorowany jest tarczą herbową. Na łuku tęczowym prezbiterium zobaczyć można XV/XVI-wieczną polichromię Dnia Sądu Ostatecznego (doom painting).

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego