Weobley – zamek

Historia

    Zamek został wzniesiony przez Dawida de la Bere w latach 1304-1327, prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej budowli. Dawid był stewardem Wilhelma de Braose, lorda Gower i otrzymał od niego ziemie wokół Weobley. W latach 1403-1406 zamek był kilkukrotnie atakowany w trakcie wielkiego walijskiego buntu pod wodzą Owaina Glyndŵra. Możliwe, że ówczesny właściciel zamku, John de la Bere, został zabity w jednym z tych najazdów. Chociaż bunt został ostatecznie stłumiony w 1410 roku przez Henryka z Monmouth (późniejszego króla Henryka V), zamek był zrujnowany. Rodzina de la Bere zrezygnowała z jego naprawy i przeniosła się do Berkshire.
    Pod koniec XV wieku zamek przeszedł w posiadanie Sir Rhysa ap Thomasa. Był on zwolennikiem Henryka  Tudora i walczył po jego stronie w bitwie pod Bosworth w 1485 roku, a następnie został mianowany gubernatorem Walii. W Weobley dokonał on wielu modyfikacji, przekształcając zamek w wygodniejszą do życia rezydencję.
    W 1531 roku właścicielem zamku był Rhys ap Gruffudd, wnuk Sir Rhysa ap Thomasa, ale został stracony za zdradę przez Henryka VIII i jego majątek przejęła angielska Korona. Henryk VIII przyznał Weobley Katarzynie Edgecumbe, a po jej śmierci w 1547 roku, Sir Williamowi Herbertowi. Ostatecznie zamek został kupiony przez rodzinę Manselów z Llanrithrid, którzy jednak nie mieszkali w nim i pozwolili mu popaść w ruinę. W 1911 roku ostatnia właścicielka Weobley, Emily Talbot, przekazała zamek pod państwową opiekę.

Architektura

    Zamek składał się z szeregu budynków, wież i muru obronnego połączonych ze sobą w różnej konfiguracji i wyznaczających wewnętrzny czworoboczny dziedziniec. Główna brama znajdowała się w kurtynie zachodniej i zawierała dodatkowe pomieszczenie mieszkalne w górnej kondygnacji. Od strony północnej sąsiadował z nią prostokątny w planie budynek o wieżowym charakterze, mieszczący prywatne komnaty pana zamku (solar), latrynę i spiżarnie. Na południe od bramy znajdowała się niewielka Wieża Zbiornikowa (Cistern Tower) w której umiejscowiony był zbiornik do przechowywania wody deszczowej. Przylegała ona do wielkiej Wieży Południowo – Zachodniej (South-West Tower), która pierwotnie była osobną, prawdopodobnie najstarszą budowlą. Od wschodu do wieży przystawiona została prostokątna w planie kaplica z pisciną w jednej ze ścian.
    Najważniejsze skrzydło zamku zamku znajdowało się po stronie północnej. Wzniesiono tam prostokątny budynek z wielką salą (great hall) na piętrze i kuchnią w przyziemiu. Co ciekawe wewnątrz główna sala posiadała specjalną wnękę do wywieszania gobelinów lub boazerii. Skrzydło to było, obok wieży południowo – zachodniej, najwcześniej wybudowanym. Pod koniec XV wieku otrzymało dodatkowo od strony dziedzińca przedsionek z wieżyczką komunikacyjną.
    Wschodnia część zamku składała się z budynku południowo – wschodniego, wzniesionego nieopodal pieca do wypalania wapna, potrzebnego jako zaprawa w trakcie budowy. Prawdopodobnie budynek miał mieć co najmniej trzy piętra, sądząc po odpływach latryn, ale zapewne nigdy nie został ukończony. Kolejne latryny zapewniała wieloboczna wieża na północnym krańcu wschodniego skrzydła. Ten ostatni budynek zapewniał pomieszczenia mieszkalne dla gości na pierwszym piętrze, oraz parter przeznaczony do użytku gospodarczego. Pod koniec XV wieku dodana została w nim druga kondygnacja,  poprzez obniżenie pierwszego piętra.

Stan obecny

    Zamek przetrwał w postaci trwałej ruiny z zachowaną północną częścią w postaci budynku wielkiej sali (great hall), XV-wiecznego przedsionka, skrzydła z komnatami prywatnymi (solar) i dwoma wieżyczkami narożnymi. Zabytek udostępniony jest do zwiedzania od 1 kwietnia do 31 października codziennie od godziny 9.30 do 18.00.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego