Historia
Kościół w Wenvoe został zbudowany w XIII wieku. W 1699 roku jego wieża została przeniesiona z pierwotnej północnej strony na zachodnią. W 1869 lub 1876 roku świątynia została gruntownie odnowiona i przebudowana w stylistyce wiktoriańskiej. W 1930 roku od strony północnej dobudowana została zakrystia, a w latach 1989-1991 północne ramię transeptu.
Architektura
Kościół zbudowany został pośrodku osady, nad przepływającym przez nią łukiem ze wschodu na południe strumieniem. Pierwotnie składał się z prostokątnej w planie nawy, węższego i niższego, prostokątnego prezbiterium na wschód od nawy oraz z czworobocznej wieży. Ta ostatnia oryginalnie położona była dość nietypowo, po północnej stronie prezbiterium, podczas gdy nawa zwrócona była na zachód trójkątnym szczytem. Od strony południowej wejście do nawy poprzedzone było kruchtą. Osobny, węższy portal umieszczono dla plebana w południowej ścianie prezbiterium.
Oświetlenie kościoła zapewniały przede wszystkim wąskie, ostrołukowe okna z prześwitami o zamknięciach w postaci trójliści. Tradycyjnie, z powodu oświetlania głównego ołtarza, wyróżnione mogło zostać wschodnie okno prezbiterium, większe, bardziej ozdobne, wypełnione maswerkiem. Pierwotna wieża przypuszczalnie była budowlą surową, pozbawioną większych otworów okiennych i zwieńczoną blankowanym przedpiersiem, a więc o cechach obronnych.
We wnętrzu nawę od prezbiterium oddziałała arkada tęczy, prawdopodobnie o ostrołucznym wykroju. Kolejna arkada mogła się otwierać z prezbiterium na przyziemie wieży. Możliwe, że w późnym okresie średniowiecza nawę od prezbiterium oddzielało drewniane lektorium, bardzo popularne w XV/XVI wiecznej Walii i Anglii. Najpewniej żadna z części kościoła nie była przykryta sklepieniami. Jak w większości walijskich wiejskich kościołów parafialnych zastosowana musiała być otwarta więźba dachowa lub ewentualnie drewniane kolebki.
Stan obecny
Pierwotny układ kościoła zatarty został z powodu przestawienia wieży w XVII wieku z północy na zachód oraz powiększenia bryły współczesną zakrystią i północnym ramieniem transeptu. Wymieniona została także więźba dachowa i duża część średniowiecznych detali architektonicznych (portale, ościeża okienne), a pozostała część, jak wąskie, ostrołukowe okna ze zwieńczeniami w postaci trójliści, została odnowiona w XIX stuleciu.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
Newman J., The buildings of Wales, Glamorgan, London 1995.
Salter M., The old parish churches of Gwent, Glamorgan & Gower, Malvern 2002.