Ruthin – zamek

Historia

    Pierwsza wzmianka źródłowa o zamku Ruthin pochodzi z 1277 roku, kiedy to został przekazany Dafyddowi ap Gruffudd, po zakończeniu pierwszej wojny o walijską niepodległość. Ruthin, wraz z Caergwle i Denbigh były nagrodą króla Edwarda I za poparcie jakiego udzielił mu Dafydd. Jako że warownię wzniesiono z czerwonego piaskowca, jego pierwotna nazwa brzmiała Castell Coch yn yr Gwernfor, czyli “Czerwony zamek na wielkich bagnach”.
    Dafydd nie posiadał warowni zbyt długo, gdyż zbuntował się przeciwko rządom Anglików w 1282 roku, doprowadzając do drugiej wojny o walijską niepodległości. Edward I szybko opanował całą północną Walię i rozpoczął program budowy zamków zabezpieczających podbite terytoria. Starał się także obniżyć koszty okupacji, nadając walijskie ziemie anglo-normańskim
możnym. Ruthin został przyznany Reginaldowi de Gray, który przeprowadził liczne naprawy i rozbudowę zamku. Między innymi wzniósł sześć cylindrycznych wież oraz wydzielił ufortyfikowane podzamcze. W trakcie prac wsparcia udzielał mu znany architekt i mistrz budowniczy króla Edwarda, Jakub z St George.
    Rodzina Gray posiadała zamek przez cały XIV i XV wiek. W 1400 roku byli oni jednym z powodów wybuchu wielkiego walijskiego powstania Owaina Glyndŵra. W poprzednich latach popadli w spór z Owainem o parcelę ziemi w Croesau. Ówczesny właściciel zamku Ruthin, kolejny o imieniu Reginald Gray, przejął kontrolę nad nią, a Glyndŵr zwrócił się do angielskiego parlamentu o wsparcie. Jednak z powodu uprzedzeń wobec Walijczyków jego prośba została zignorowana. Jednocześnie Gray próbował zdyskredytować Glyndŵra, nie dostarczając królewskich wezwań do możnych, którzy mięli zapewnić wojska do wojny w Szkocji. Następnie użył swoich wpływów na dworze, by potępić Walijczyka jako zdrajcę. W efekcie 18 września 1400 roku Glyndŵr zaatakował Ruthin oraz spalił i splądrował miasto. Sam zamek oparł się najazdowi. Bunt przerodził się w znaczącą rewoltę, która trwała dziesięć lat. W jej trakcie Gray został schwytany przez Glyndŵra w 1402 roku i  musiał się wykupić za ogromną sumę 10 tysięcy marek, które niemal go zbankrutowały.
    Po upadku powstania rodzina Gray nadal odgrywała znaczącą rolę w ówczesnej polityce. W 1508 roku George de Gray, earl Kent sprzedał zamek Koronie. Chociaż król Henryk VIII na krótko przekazał Ruthin swemu nieślubnemu synowi, Henrykowi Fitzroyowi, zamek pozostawał własnością królewską do XVII wieku. Dopiero w 1632 roku został sprzedany przez Karola I Sir Thomasowi Myddletonowi z Chirk. W tym czasie fortyfikacje zamku były zaniedbane i tylko wybuch wojny domowej w 1642 spowodował, iż je pośpiesznie odrestaurowano. W 1646 roku rojalistyczny garnizon Ruthin został oblężony przez wojska Parlamentu pod dowództwem generała majora Thomasa Myttona. Zamek wytrwał 11 tygodni, dopóki groźba podkopania nie zmusiła obrońców do poddania. By uniemożliwić dalsze wykorzystywanie zamku, został on w 1648 roku celowo zniszczony. Ruiny pozostawały opuszczone, dopóki w 1826 roku rodzina Myddleton nie wybudowała domu w południowo-wschodniej części zamku.

Architektura

    Zamek został wzniesiony na planie pięciokąta na szczycie skalnej grani. Składał się z pięciokątnego zamku górnego i zamku dolnego o kształcie prostokąta. Rozdzielał je mur obronny i szeroka fosa. Obwodowy mur wzmacniało łącznie sześć cylindrycznych i półokrągłych wież oraz dwubasztowa brama w narożniku północno – wschodnim zamku górnego. Zamek dolny miał swoją mniej ufortyfikowaną bramę po stronie zachodniej. Główny budynek wielkiej sali (great hall) o wymiarach 30×12 metrów wzniesiono przy kurtynie zachodniej. Mury obronne miały 2 do 2,7 metra grubości i wznosiły się na prawie 30 metrów licząc od poziomu fosy. Zewnętrzną strefę obrony zamku stanowiła z jednej strony fosa nawodniona dzięki rzece Clwyd, a z drugiej głęboki, suchy rów. Szczególnie wysoka nadrzeczna skarpa znajdowała się po północno – zachodniej stronie zamku.

Stan obecny

    Dziś prawie połowa zamku (zamek górny) znajduje się w stanie zaawansowanej ruiny, a druga część (pierwotny zamek dolny) została przebudowana na nowożytną rezydencję. W części przebudowanej obecnie znajduje się hotel.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego