Pennard – zamek

Historia

    W 1107 roku władzę na półwyspie Gower otrzymał od króla Henryka I normański możny Henryk de Beaumont, earl Warwick. W tym okresie Walia składała się z niezależnych księstw i królestw, często toczących ze sobą wojny. Jako że nie było centralnie koordynowanej normańskiej inwazji na Walię, magnaci tacy jak Henryk de Beaumont, zachęcani byli do zdobywania przygranicznych ziem na własną rękę. Strategia ta wymagała dużej liczby zamków, aby stłumić opór i wzmocnić rządy na nowo podbitych terytoriach. Jednym z co najmniej siedmiu jakie wówczas wzniesiono na półwyspie był zamek Henryka de Beaumont w Pennard.
    W 1203 roku władza nad Gower została przyznana przez króla Jana rodzinie de Braose. Jeden z jej członków, William de Braose, pod koniec XIII wieku dokonał przebudowy zamku na budowlę murowaną w kamieniu. Być może przyczynił się do tego spór jaki prowadził wówczas William z Johnem de Monmouth, biskupem Llandaff i chęć wzmocnienia swojej pozycji.
    W 1320 roku król Edward II namówiony przez swego faworyta Hugona Despensera Młodszego skonfiskował zamek i oskarżył Williama o przyznanie zamku swojemu zięciowi, Johnowi de Mowbray, bez pozwolenia królewskiego. Despenser został mianowany królewskim Strażnikiem Zamku, ale po tym, jak upadły rządy Edwarda II, zamek został przywrócony de Braose’owi, a następnie przekazany rodzinie Beauchamp. Jednak w tym czasie Pennard zaczęło ciężko odczuwać siłę piachu nawiewanego od strony przybrzeżnych wydm. Erodował on mury zamkowe, uniemożliwiał rolnictwo i utrudniał życie. To spowodowało porzucenie zamku i pobliskiej osady w pierwszej połowie XVI wieku.

Architektura

    Pierwotny zamek składał się z pierścienia wałów ziemnych zwieńczonych drewnianą palisadą, otaczającą dziedziniec na którym wzniesiono ​​małą, kamienną halę. Budynek ten miał w planie kształt prostokąta i wymiary 18,6 na 7,6 metra. Naturalne, silne warunki obronne zapewniały klify po stronie północnej i zachodniej.
    Pod koniec XIII wieku z miejscowego wapienia i piaskowca wzniesiono nowe mury obronne, które skopiowały wcześniejszy, drewniano – ziemny obwód. Mur miał około 8 metrów wysokości i zwieńczony był krenelażem. W tym czasie dodano także bramę składającą się z dwóch podkowiastych baszt flankujących przejazd, poprzedzony suchą fosą i mostem zwodzonym. Wejście do pomieszczeń na piętrze bramy prowadziło z tyłu baszt. Na piętro wchodziło się po drewnianych, zewnętrznych schodach. Po stronie zachodniej obwód obronny wzmacniała czworoboczna wieża oraz mała półokrągła wieżyczka latrynowa. Wieża czworoboczna posiadała dwie kondygnacje i pełniła funkcje mieszkalne.

Stan obecny

    Do czasów współczesnych zachowały się fragmenty zrujnowanego muru obronnego, dwóch wież zachodnich oraz zewnętrzna ściana dwubasztowej bramy. Wstęp na teren ruin jest wolny.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego