Pencoed – zamek

Historia

    Pierwszy zamek w Pencoed został wzniesiony w XIII wieku i należał do Sir Ryszarda de la More, a następnie w XIV wieku Maurycego i Waltera de Kemys. Około 1470 roku majątek znajdował się w rękach rodziny Morganów z Tredegaru. Był własnością Morgana Ap Jenkina Philipa, a następnie jego syna, Sir Thomasa Morgana, który brał udział w bitwie pod Bosworth w 1485 roku. Po zakończeniu Wojny Dwóch Róż dłuższy okres pokoju pozwolił na przebudowę zamku w wygodniejszy do życia dwór. Dokonał tego Sir Thomas Morgan przed 1510 rokiem, a rozbudowę rezydencji przeprowadził jego wnuk, także Sir Thomas, w latach 1542-1565.
    Około 1584 roku Pencoed stał się własnością Sir Waltera Montagu, męża wnuczki Thomasa Morgana, Anny. W 1701 roku potomkowie Montagu sprzedali Pencoed posłowi Johnowi Jeffreysowi. Jego syn z kolei sprzedał go w 1749 roku admirałowi Thomasowi Mathewsowi z Llandaff. W późniejszych latach majątek był w kolejności własnością Sir Marka Wooda, Sir Roberta Salusbury’ego i Thomasa Perry’ego, ale zaczął popadać w ruinę i został przemieniony w gospodarstwo rolne. Na początku XX wieku podjęto niewielkie prace mające odbudować zabytek, lecz nie zostały one nigdy dokończone.

Architektura

    Jedyną pozostałością XIII-wiecznego zamku jest fosa i cylindryczna wieża po południowo – zachodniej stronie wraz z fragmentem muru. Najwcześniejszą budowlą XVI-wiecznej rezydencji jest główny budynek o wieżowym charakterze, wzniesiony z czerwonego piaskowca w południowo – wschodniej części założenia. Wjazd znajdował się po zachodniej stronie w trzypiętrowym budynku bramnym z dwoma wieżyczkami od strony południowej. Mimo iż był zwieńczony parapetem na wspornikach i krenelażem, jego funkcja obronna, z powodu dużej ilości okien, była ograniczona. Główne skrzydło po wschodniej stronie posiadało trzy kondygnacje i także trzypiętrowy przedsionek wejściowy. W skrzydle północnym pierwotnie mieściła się kuchnia. W pobliżu dworu wzniesiono w XVI wieku gołębnik.

Stan obecny

    Dwór znajduje się obecnie w stanie trwałej ruiny i pilnie oczekuje nowego gospodarza, który dokona jego remontu. Biorąc pod uwagę doskonały stan zachowania, może być wspaniałym przykładem na XVI-wieczną budowlę w formie przejściowej między zamkiem, a nowożytną rezydencją. Obecnie zabytek nie jest udostępniony dla zwiedzających, możliwe jest jedynie obejrzenie go z zewnątrz.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego