Oxwich – zamek

Historia

    Zamek w Oxwich został wzniesiony w XVI wieku na miejscu wcześniejszej, średniowiecznej budowli należącej do rodu Penrice, która w 1459 roku przeszła w posiadanie Philipa Mansela. Prace nad nowym zamkiem rozpoczęto pomiędzy 1520 a 1538 rokiem. Skupiły się one na zapewnieniu wygodnego miejsca zamieszkania, choć odosobnione położenie Oxwich wymagało wzniesienia także lekkich fortyfikacji. Zapewne wpływ na to miała również tzw.  “Awantura w  Oxwich“, czyli potyczka pomiędzy Sir Rhysem Manselem a Sir Georgem Herbertem, walczącymi pod koniec 1557 roku o prawo do ładunku rozbitego francuskiego statku. Rhys Mansel zmarł w 1559 roku, na długo przed ukończeniem budowy nowego zamku, lecz prace kontynuował jego syn, Sir Edward Mansel. Jednak Oxwich nie zaspokajało ambicji rodu, który wkrótce przeniósł swoją główną rezydencję do Margam. Zamek został wynajęty i zaczął popadać w zaniedbanie. Do 1631 roku część skrzydła wschodniego zawaliła się i nigdy nie została naprawiona, chociaż starsze skrzydło południowe nadal służyło jako gospodarstwo rolne, aż do początku XX wieku.

Architektura

    Najstarszą częścią zamku było skrzydło południowe, wzniesione w pierwszej połowie XVI wieku. Był to prostokątny w planie budynek z niewielkim występem w części południowej, posiadający dwa piętra i poddasze. W jego wschodniej części w przyziemiu mieściła się kuchnia, dalej środkowy pokój i dwa wewnętrzne pomieszczenia. Górne piętro podzielone było na dwie części drewnianą ścianką działową.
    W drugiej połowie XVI wieku wzniesiono skrzydło wschodnie składające się z długiego, prostokątnego w planie budynku z trzema ryzalitami od strony wschodniej o wieżowym charakterze. Wszystkie ryzality były czworoboczne, środkowy był nieco mniejszy od dwóch pozostałych. Wejście znajdowało się od strony dziedzińca i prowadziło na piętro, poprzez schody umieszczone w przedsionku. Przy wejściu znajdowało się centralnie położone, główne pomieszczenie zamku, czyli wielka sala (great hall), wznosząca się także na poziom drugiej kondygnacji. Było to miejsce spożywania posiłków, wystawnych uczt i podejmowania gości. Przestrzeń całego trzeciego piętra zajmowała długa galeria, a komunikację umożliwiały schody umieszczone po południowej i północnej stronie. Wieżowe ryzality mieściły zapewne pomieszczenia mieszkalne. Zachowany południowo – wschodni ryzalit posiadał sześć pięter z których każde zaopatrzone było w okna i ogrzewane kominkiem. W narożnej niszy zapewne umieszczono latrynę.
    Urządzenia obronne zamku ograniczały się do muru po stronie południowo – zachodniej, który wydzielał niewielki dziedziniec. Wzmocniony on był podkowiastą wieżą po stronie południowej, która flankowała położoną obok bramę.

Stan obecny

    Zamek przetrwał do czasów współczesnych w stanie częściowej ruiny. W całości zachowało się skrzydło południowe, choć zostało ono przebudowane na przestrzeni dziejów (obniżone poddasze). Ze skrzydła wschodniego do pełnej wysokości zachowała się południowa i południowo – wschodnia ściana oraz wieża południowo – wschodnia, częściowo zachowała się ściana północna budynku, pozostałe fragmenty uległy niestety zawaleniu. Widoczna jest także wieża podkowiasta i brama zamkowa, choć przyległy do niej mur zachował się tylko w dolnej części. Po północnej stronie zobaczyć można ruiny gołębnika. Zamek udostępniony jest do zwiedzania od 24 marca do 4 listopada, od środy do niedzieli w godzinach 10.00 – 17.00.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego