Historia
Pierwsza wzmianka pisemna o kościele w Maudlam pojawiła się dokumencie z około 1255 roku. Prawdopodobnie krótko przed tą datą kościół został wzniesiony. Pierwotnie związany był z osadą Kenfig i być może z jej przytułkiem dla ubogich lub trędowatych. Gdy zasypane piachem z wydm Kenfig porzucono, przy kościele rozwinęła się wieś, która uzyskała nazwę z przekształcenia imienia Magdaleny, patronki świątyni. Prawdopodobnie pod koniec XIII wieku budynek powiększony został o wieżę. Była ona wyraźnie widoczna z morza, dlatego przez wieki służyła jako punkt nawigacyjny dla marynarzy. W 1878 odnowiona została nawa, zaś w 1894 roku zostało gruntownie przebudowane prezbiterium, a reszta kościoła odrestaurowana. Ponadto dobudowana została nowożytna zakrystia.
Architektura
Kościół zbudowany został na niewielkim wywyższeniu terenu, jako stosunkowo prosta budowla, składająca się z prostokątnej, długiej nawy oraz węższego i krótszego prezbiterium, po stronie wschodniej zamkniętego ścianą prostą. Prawdopodobnie pod koniec XIII wieku od strony zachodniej dostawiona została czworoboczna wieża. Od zachodu wieżę w XV wieku poprzedziła kruchta, co było rozwiązaniem bardzo nietypowym na terenie południowej części Walii, gdzie przedsionki najczęściej sytuowano przed południowymi lub ewentualnie północnymi wejściami do naw.
Wieża zwieńczona została blankowanym przedpiersiem osadzonym na wysuniętych z lica ścian wspornikach, ale jedynie od strony północnej i południowej. Na wschodzie i zachodzie przedpiersie zrównano z elewacjami wieży. Od południa wysunięto płytki ryzalit mieszczący klatkę schodową. Zarówno w nim, jak i w samej wieży, przepruto nieduże czworoboczne otwory okienne o ciosowych ościeżach. Wraz z krenelażem i masywną bryłą nadały one wieży obronnego charakteru.
We wnętrzu kościoła przyziemie wieży otwarto na nawę szeroką, ale niską arkadą o prawie półkolistej archiwolcie z prostym fazowaniem. Być może podobną arkadą pierwotnie połączona była nawa z prezbiterium. Oświetlenie nawy i prezbiterium zapewniać musiały niewielkie i rozglifione do środka okna, których zgodnie ze średniowieczną tradycją budowlaną, w XIII wieku jeszcze dość skrupulatnie przestrzeganą, nie przebito w elewacji północnej.
Stan obecny
Spośród elementów średniowiecznego kościoła największe nowożytne prace budowlane dotknęły powiększonego prezbiterium i sąsiedniej zakrystii. Wymianie uległ także oddzielający prezbiterium od nawy łuk tęczy oraz wszystkie okna w południowej ścianie nawy, na skutek wstawienia do środka chóru organowego. Cennym elementem pozostaje XIII-wieczna wieża oraz poprzedzająca ją późnogotycka kruchta. Wewnątrz kościoła zachowała się romańska chrzcielnica z XIII wieku, prawdopodobnie pochodząca z kościoła w Kenfig.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
Newman J., The buildings of Wales, Glamorgan, London 1995.
Salter M., The old parish churches of Gwent, Glamorgan & Gower, Malvern 2002.