Margam – opactwo

Historia

Cysterskie opactwo w Margam zostało założone w 1147 roku przez Roberta, earla Gloucester, który podarował ziemie pomiędzy rzekami Afan i Kenfig klasztorowi z Clairvaux we Francji. Pierwszym opatem został William z Clairvaux. Przez około czterdzieści lat budowano romański kościół i zabudowania klasztorne, lecz krótko po ich ukończeniu, chcąc być na bieżąco z ówczesnymi trendami architektonicznymi, cały wschodni koniec opactwa został przebudowany w stylu wczesnego angielskiego gotyku. Klasztor w Margam szybko zyskał na znaczeniu w społecznym, kulturalnym i religijnym życiu południowej Walii. Dopiero w XIV i XV wieku z powodu powodzi, chorób zwierząt, zwiększonego opodatkowania, zarazy i walijskich buntów konwent zubożał. Opactwo zostało rozwiązane przez króla Anglii Henryka VIII w 1536 roku i sprzedane Sir Rice Manselowi. W tym czasie w klasztorze żyło tylko 12 mnichów. Po rodzinie Mansel opactwo przeszło na potomków linii żeńskiej, rodzinę Talbot. W XIX wieku jeden z jej członków zbudował rezydencję w pobliżu opactwa, lecz nawa kościoła klasztornego była nadal używana jako kościół parafialny.

Architektura

Kościół klasztorny był trójnawową bazyliką wzniesioną na planie krzyża z centralną wieżą na przecięciu naw, dwoma ramionami transeptu i trójnawowym prezbiterium zakończonym prostą ścianą od strony wschodniej. Od południa do nawy przylegał wirydarz otoczony krużgankami. Można się było nimi dostać do każdego skrzydła klasztoru, które od zachodu, południa i wschodu przylegały do wirydarza. Na południe od prezbiterium znajdował się wspaniały dwunastoboczny kapitularz ze sklepieniem wspartym na pojedynczym filarze.

Stan obecny

Do dnia dzisiejszego przetrwał XII-wieczny korpus nawowy klasztornego kościoła, krótszy jednak od pierwotnego o dwa przęsła od strony wschodniej. Niestety nawy boczne zostały przebudowane, nie zachowało się także kościelne prezbiterium, transepty i środkowa wieża. W formie ruiny zachował się kapitularz, niestety bez sklepień, które z powodu zaniedbań zawaliły się pod koniec XVIII wieku. Widoczne są także relikty wschodniego skrzydła klasztornego. Ruiny są własnością Rady Hrabstwa i udostępnione do zwiedzania.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego