Llanthony – klasztor

Historia

    Początki klasztoru sięgają 1100 roku, kiedy to według tradycji, normandzki rycerz William de Lacy, szukając bezpiecznej kryjówki w trakcie polowania, schronił się w pobliskiej kaplicy św. Davida i w zamian za ocalenie ślubował budowę kościoła. Wkrótce powstała świątynia poświęcona św. Janowi Chrzcicielowi, którą konsekrowano w 1108 roku, a do 1118 roku grupa około 40 mnichów z Anglii założyła pierwszy w Walii klasztor kanoników regularnych, czyli Augustianów.
    W 1135 roku, po uporczywych atakach lokalnej ludności walijskiej, mnisi uciekli do Gloucester, gdzie założyli nowy konwent nazwany Llanthony Secunda. Około 1186 roku Hugo de Lacy, obdarzył opuszczony klasztor funduszami ze swoich irlandzkich posiadłości i do 1230 roku Llanthony zostało odbudowane.
    Llanthony rozkwitało przez cały XIII i XIV wiek, lecz w XV stuleciu zaczęło już podupadać. Kres nastąpił w 1538 roku gdy konwent został rozwiązany przez Henryka VIII. Budynki klasztorne zostały sprzedane za 160 funtów, lecz nieużywane i niereperowane przez nowych właścicieli, zaczęły popadać w ruinę. Jedynie była infirmeria została przemieniona w XVIII wieku w kościół parafialny św. Dawida. W 1799 roku majątek zakupił pułkownik Mark Wood, który przekształcił niektóre budynki w dom i strzelnicę.

Architektura

    Klasztor Llanthony składał się ze wspaniałego normańsko-gotyckiego kościoła po stronie północnej i zabudowy klasztornej na południe od niego. Kościół został zbudowany na planie krzyża w formie trójnawowej bazyliki, z ogromną centralną wieżą nad skrzyżowaniem naw i ramion transeptu oraz parą mniejszych zachodnich wież. We wschodniej części kościoła widać okrągłe romańskie łuki, podczas gdy w zachodniej części dominują łuki spiczaste, które powstały we wczesnym okresie angielskiego gotyku na początku XIII wieku. Można z tego wnioskować, że wschodni kraniec kościoła został wzniesiony pierwszy, a następnie budowniczowie stopniowo przechodzili na zachód.
    Na południe od nawy kościoła rozciągał się kwadratowy wirydarz otoczony krużgankami. Z jego zachodniej strony znajdowały się zabudowania klasztorne
o nieznanym dziś przeznaczeniu, na południu mieścił się refektarz, a od wschodniej strony wzniesiono kapitularz. Było to sklepione pomieszczenie z trójbocznym zakończeniem od wschodu, w którym mnisi zbierali się codziennie na kamiennych ławach umieszczonych dokoła ścian. W pewnym oddaleniu od głównych zabudowań, po stronie południowej znajdowała się infirmeria, później przekształcona w kościół parafialny oraz zabudowa gospodarcza po stronie zachodniej. Całość założenia klasztornego otoczona była murem z bramą wjazdową od strony wschodniej.

Stan obecny

    W Llanthony zachowały się ruiny kościoła klasztornego i kapitularza, oraz budynek gospodarczy i kościół parafialny, czyli była infirmeria zakonna. Ruiny klasztoru znajdują się pod opieką agendy rządowej Cadw. Są otwarte przez cały rok, codziennie w godzinach 10:00-16:00, wstęp jest bezpłatny. Część klasztornych budynków została odnowiona i obecnie znajduje się w nich hotel.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego