Llanfair ar y Bryn – kościół św Marii

Historia

Kościół został wzniesiony w pierwszej połowie XII wieku na terenie byłego rzymskiego fortu z którego czerpano część materiałów do budowy. Pod koniec XIII wieku budynek został powiększony o kaplicę południową, a następnie w XIV wieku o kruchtę i pod koniec XV stulecia o zachodnią wieżę. W 1790 roku kaplica znajdowała się w ruinie i zapewne niedługo później została rozebrana. W połowie XIX stulecia wzniesiono zakrystię i przebudowano okna. Ich kolejna modernizacja nastąpiła w 1880 roku, przekształcono wówczas także kruchtę. Szczęśliwie na początku XX wieku kościół doczekał się profesjonalnej renowacji, która między innymi przywróciła późnośredniowieczne okna.

Architektura

Świątynia składa się z ośmioprzęsłowej, prostokątnej w planie nawy oraz z prezbiterium, które nie jest wydzielone zewnętrznie z bryły kościoła. Wewnątrz w okresie średniowiecza obie części rozdzielało lektorium. Nad zachodnią stroną kościoła dominuje potężna, jak na wiejską budowlę, czteropiętrowa wieża z XV wieku. Jest ona zwieńczona krenelażem i posiada w południowo – wschodnim narożniku wieżyczkę komunikacyjną. Przy południowej ścianie nawy dodana została kruchta. Kościół posiadał pierwotnie także transept północny oraz kaplicę z końca XIII wieku po stronie południowej. Transept północny prawdopodobnie został usunięty już w XIII wieku, by zrobić miejsce na niszę, mieszczącą płytę nagrobną. Także w XIII wieku podłoga prezbiterium została podniesiona i zrównana z podłogą nawy. W południowej ścianie nawy widoczne jest zachowane, pojedyncze niewielkie okno z XIII wieku. Przetrwało także parę otworów XV-wiecznych, między innymi w ścianie wschodniej.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego