Llanblethian – zamek św Kwintyna

Historia

    Południowa Walia została podbita przez Roberta Fitzhamona, barona z Gloucester, pod koniec jedenastego wieku. Podbite ziemie obejmowały między innymi Llanblethian, które Robert około 1102 roku nadał Herbertowi de St Quentin. Herberta uważa się za twórcę pierwszych drewniano – ziemnych obwarowań, rozbudowanych następnie pod koniec XII wieku. Zamek pozostał w rodzinie St Quentin do 1233 roku, kiedy to został przejęty przez Ryszarda Siwarda. Nowy właściciel został jednak uznany za wyjętego spod prawa w 1245 roku, a Llanblethian przeszła na Ryszarda de Clare, earla Gloucester. Jego wnuk, Gilbert de Clare, rozpoczął wielką przebudowę zamku około 1307 roku, jednak zginął on w bitwie pod Bannockburn w 1314 roku, a prace nad prawdopodobnie nieukończonym zamkiem zostały przerwane. W 1317 Llanblethian zostało przyznane Hugh Despenserowi i zatrzymane przez jego rodzinę nawet po upadku królewskiego faworyta. Do XV wieku brama zamkowa była wykorzystywana jako lokalne więzienie. W XVIII wieku zamek był już w dużej części zrujnowany, ale pomieszczenia na parterze bramy zostały przekształcone w dom mieszkalny, który był użytkowany do XIX wieku.

Architektura

    Pierwotna budowla miała postać zamkniętego, drewniano – ziemnego obwodu fortyfikacji (ringwork). Zostały one wzniesione na wzgórzu z widokiem na zakole rzeki Thaw, co zapewniało silną, naturalną obronę od strony północnej, zachodniej i południowej ze względu na strome nadrzeczne skarpy. Pod koniec XII wieku na wyniosłości terenu zbudowany został czworoboczny donżon.
    W XIV wieku donżon został otoczony kamiennym murem obronnym na planie nieregularnego czworoboku, wydzielającym rozległy dziedziniec. Wjazd do zamku zapewniała od strony wschodniej potężna brama, składająca się z dwóch wielobocznych baszt flankujących przejazd pomiędzy nimi. Wzmocniony był on dwoma bronami, dwoma wrotami i posiadał po bokach dwa pomieszczenia dla straży, każde z czterema otworami strzelczymi. Pomieszczenie północne było nieco mniejsze, gdyż obok znajdowała się klatka schodowa na piętro. Górna kondygnacja posiadała tylko jedno pomieszczenie ogrzewane kominkiem, choć mogły istnieć drewniane ścianki działowe. W południowo – zachodnim rogu znajdowała się latryna. O wyglądzie drugiego piętra niewiele wiadomo, prawdopodobnie były tam pomieszczenia mieszkalne. Dodatkową obronę zamku zapewniała prostokątna wieża północno – wschodnia oraz wieloboczna wieża południowo – wschodnia. Dużo mniejsza, półokrągła wieżyczka zajmowała narożnik północno – zachodni.

Stan obecny

    Do dnia dzisiejszego zachowała się wschodnia brama bez najwyższej kondygnacji, fragmenty murów obronnych o niewielkiej wysokości i ułomki murów w miejscu dawnego donżonu. Wstęp na teren zamku jest wolny.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego