Ewenny – klasztor

Historia

    Klasztor Ewenny został założony w 1141 roku przez Maurycego de Londres, który przyznał pobliski normański kościół św. Michała benedyktyńskiemu opactwu św. Piotra w Gloucester. Kościół klasztorny został zbudowany w XII wieku przez ojca Maurycego, Williama de Londres, jednego z normańskich rycerzy z Glamorgan. Wkrótce potem wokół świątyni i klasztoru wyrosła osada Ewenny, której ludność traktowała kościół klasztorny jako parafialny, jedynie prezbiterium i transept zarezerwowane były dla mnichów. Założenie klasztorne dość wcześnie zostało obwarowane, w celu ochrony przed walijskimi zbrojnymi napaściami. Fortyfikacje były obsadzone przez stały garnizon, a na początku XIV wieku przebudowano je i wzmocniono. Edward I korzystał ze zbrojnych z Ewenny w jego ataku na Walię w roku 1284, a Henryk IV użył Ewenny jako bazy do ataku na zamek Coity, podczas buntu Owaina Glyndŵra w 1405 roku.
    Konwent został rozwiązany w 1536 i jeszcze w tym samym roku wynajęty Sir Edwardowi Carne. W 1545 roku wykupił on zabudowania klasztorne wraz z dobytkiem i przekształcił na rezydencję mieszkalną, choć kościół wciąż służył za świątynię parafialną. Pod koniec XVII wieku posiadłość
przeszła w ręce rodziny Turbervill, a w XIX stuleciu majątek przejął pułkownik Thomas Picton-Warlow i następnie jego spadkobiercy. W 1803 roku zniszczeniu uległo północne ramię transeptu i boczne kaplice kościoła.

Architektura

    Klasztor otoczony był murem obronnym na planie czworoboku o wymiarach 173×118 metrów i o długości około 550 metrów, wzmocnionym czterema basztami i dwoma czworobocznymi wieżami bramnymi, umieszczonymi od strony północnej i południowej.
  Romański kościół klasztorny w swej ostatecznej formie w okresie późnego średniowiecza miał kształt bazyliki na planie krzyża łacińskiego. Składał się z korpusu nawowego, północnego i południowego ramienia transeptu, wieży na przecięciu naw i prezbiterium z przyległymi kaplicami. Do południowej strony nawy przylegał wirydarz otoczony krużgankami i zabudową klasztorną z wszystkimi wymaganymi przez regułę pomieszczeniami: dormitorium, refektarzem i kapitularzem oraz zabudową gospodarczą.

Stan obecny

   Do chwili obecnej przetrwał kościół klasztorny, bez zniszczonego północnego ramienia transeptu i kaplic otaczających niegdyś prezbiterium. Pozostałe budynki klasztorne nie zachowały się lub zostały drastycznie przebudowane, tracąc pierwotne cechy stylistyczne. Najciekawszym elementem są widoczne po zachodniej stronie kościoła klasztorne obwarowania, unikalne na terenie Walii. Zachował się spory fragment muru obronnego oraz pięć baszt i wież bramnych. Kościół klasztorny jest natomiast znakomitym przykładem normańskiej architektury romańskiej. We wnętrzu wspaniałego prezbiterium zobaczyć można lektorium z XIV/XVI wieku. Tylko kościół udostępniony jest do zwiedzania, jako iż pozostała zabudowa pozostaje w rękach prywatnych i jest zamieszkiwana. Oczywiście można obejrzeć z zewnątrz klasztorne fortyfikacje.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego