Brecon – zamek

Historia

   Zamek w Brecon został zbudowany przez normandzkiego lorda Bernarda de Neufmarché, po tym gdy zabił on walijskiego władcę Rhysa Ap Tewdwra w bitwie pod Brecon w 1093 roku. Normanowie następnie zaatakowali całą Południową Walię, pokonując lokalnych celtyckich władców i podbijając królewstwo Brycheiniog, a Bernard w uznaniu za zasługi otrzymał tytuł Lorda Brecon.
  
Zamek powstał w naturalnie obronnym miejscu przy połączenia rzeki Usk i Honddu, gdzie mógł strzec przepraw i czerpać korzyści z wodnych młynów.
W późniejszym okresie przeszedł w ręce rodziny de Braose. Gdy zbuntowali się oni przeciwko angielskiemu królowi Janowi, ten zdobył zamek w 1207 roku. Rodzina de Braose odbiła zamek podczas pierwszej wojny baronów, toczącej się w latach 1215–1217. W 1241  roku warownię otrzymał ród Bohun, który był w jego posiadaniu do 1372 i przyczynił się do jego znaczącej rozbudowy. W okresie tym Brecon było wielokrotnie atakowane przez Walijczyków, którym na krótki okres udało się zdobyć zamek w 1264 i 1265 roku. Poczynili oni także poważne zniszczenia w trakcie ataków z 1273 i 1403 roku. Od 1372 kontrolę nad zamkiem przejęli książęta Stafford z Buckingham. Ostatni z nich zostali straceni za panowania Henryka VIII, a kompleks zamkowy zaczął od tego momentu popadać w ruinę. Po raz ostatni zamek został oblężony przez Rowlanda Laugharne, dowódcę wojsk Parlamentu w trakcie angielskiej wojny domowej w 1645 roku. Pierwsze prace naprawcze zaczęto przeprowadzać w XIX wieku, dzięki czemu zamek przekształcono w hotel.

Architektura

   Zamek został wzniesiony na wysokim wzgórzu, którego stoki opadały w łączące się poniżej rzeki dwie rzeki. Początkowo otrzymał on formę motte and bailey. Składał się z wielkiego kopca ziemnego na którym wzniesiono drewniany donżon, otoczony wielobocznym kamiennym murem obwodowym, do którego powstania materiał brano z rzymskich ruin miasta Caer Badden. W 1233 roku zbudowano także kamienny mur ochraniający podzamcze, a całe założenie osiągnęło kształt zbliżony do trójkąta o wymiarach 100 x 130 metrów, wciśniętego pomiędzy rzekę Honddu wpadającą do Usk. Pod koniec XIII wieku, najpewniej w czasach Williama de Braose, na szczycie kopca wzniesiono murowaną, cylindryczną wieżę – donżon, podobną do zachowanej w zamku Tretower. Pod koniec XIII wieku zbudowany został został dodany budynek wielkiej sali, a na początku XIV wieku dostawiono do niego wieloboczną, wysuniętą na południe Wieżę Ely (nazwaną od biskupa Ely, więzionego tu w 1483 roku). Przysłoniła ona wcześniejszą narożną, cylindryczną i płytką wieżyczkę budynku wielkiej sali. W nowej umieszczono pomieszczenia wyposażono w latryny.
   Główna brama zamkowa skierowana była na zachód i wzmocniona przez dwie półokrągłe baszty, bronę i most zwodzony. Łączył się z nią mur obronny otaczający kształtem zbliżonym do trójkąta całe założenie zamkowe. Wewnątrz znajdował się wspomniany trójkondygnacyjny budynek wielkiej sali (great hall) z Wieżą Ely, a obok prywatne apartamenty pana zamku. W średniowiecznych dokumentach znajdują się odniesienia do innych pomieszczeń i budynków: komnat konstabla i poborcy podatków, kaplicy, skarbca, kuchni, stajni. Studnia została opisana jako mająca 9 metrów głębokości.

Stan obecny

   Obecnie w Brecon zobaczyć można kopiec z reliktami najstarszej części zamku, położony na terenie ogrodów pałacu biskupiego. Na terenie współczesnego hotelu zachował się fragment wielkiej sali wraz z stojącą obok wieżą i odcinkiem muru obronnego stanowiącego obecnie zewnętrzną ścianę budynku. Sam zamek można zwiedzać niezależnie od hotelu.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Pettifer A., Welsh castles, Woodbridge 2000.

Strona internetowa castlewales.com, Brecon Castle.
Strona internetowa wikipedia.org,Brecon Castle.