Brecon – katedra św Jana

Historia

    Kościół św. Jana został zbudowany z inicjatywy Bernarda de Neufmarché, normandzkiego rycerza, który podbił walijskie królestwo Brycheiniog w 1093 roku. Podarował on świątynię jednemu ze swoich zwolenników, Rogerowi, mnichowi z opactwa Battle, który założył przy niej klasztor. Pierwszym przeorem w Brecon był Walter, również mnich z opactwa Battle. Bernard de Neufmarché obdarzył także klasztor ziemiami, prawami i dziesięcinami z okolic. Po jego śmierci patronat przeszedł na hrabiów Hereford, przyczyniając się do jeszcze większego rozwoju świątyni. Kościół został przebudowany i rozbudowany w stylu gotyckim około 1215 roku, za panowania króla Jana. Kolejne prace nad powiększaniem budowli prowadzono pod koniec XIII i w XIV wieku. Dachy, drewniane stropy i zwieńczenie wieży świątyni zostały wzniesione w XVI stuleciu.
   
W średniowieczu kościół otaczała sława, ponieważ posiadał imponujące, pozłacane lektorium, oddzielające nawę od prezbiterium, które było obiektem pielgrzymek i czci, dopóki nie zostało zniszczone w okresie reformacji. W 1538 roku opactwo benedyktyńskie zostało rozwiązane, przeor został zwolniony, a kościół klasztorny został kościołem parafialnym. Niektóre z okolicznych budynków zostały przystosowane do użytku świeckiego, a inne, takie jak krużganki, zostały zburzone.
     W XIX wieku kościół był w złym stanie i tylko nawa była w użyciu. Niewielkie naprawy przeprowadzono w 1836 roku, ale poważna renowacja kościoła rozpoczęła się dopiero w latach 60-tych XIX wieku. Wieża z powodu pojawiających się pęknięć została wzmocniona w 1914 roku. Rangę katedry kościół uzyskał dopiero w 1923 roku.

Architektura

    Kościół w swej dojrzałej, późnośredniowiecznej formie osiągnął kształt bazyliki na planie krzyża z dwoma ramionami transeptu i masywną wieżą na przecięciu naw. Z początku XIII wieku pochodzi prezbiterium, ramiona transeptu i wieża. Trójnawowy korpus w stylu angielskiego gotyku dekoracyjnego został wzniesiony nieco później, na przełomie XIII i XIV wieku. W XIV wieku do północnej ściany prezbiterium dostawiona została kaplica Havarda. W okresie średniowiecza kościół posiadał więcej kaplic, które umieszczone były w oddzielonych wówczas od nawy głównej nawach bocznych. Do dzisiaj jedyna zachowana z nich to kaplica Keynsa, pierwotnie kaplica gildii szewców.
    Nie zachowały się precyzyjne opisy konstrukcji pozłacanego lektorium oddzielającego nawę od prezbiterium. O jego skali i rozmiarach dają jedynie pogląd zachowane na zakończeniu nawy powyżej ambony i na przeciwległej ścianie ślady wrót dających dostęp do górnej części lektorium oraz kamienne konsole służące do podtrzymywania jego konstrukcji nośnej. Z pierwotnego wyposażenia zachowała się natomiast piękna, rzeźbiona, kamienna chrzcielnica z XII wieku oraz największy w Walii kamień, wydrążony do przechowywania oleju potrzebnego do zapalania ognia.

jeśli zwiedziłeś  powyższy zabytek, oceń:
[rate]

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego