Historia
Grobowiec wzniesiony został w okresie neolitu, przez wczesnorolniczą ludność zamieszkującą archipelag Hebrydów Zewnętrznych. Jej przedstawiciele zajmowali się połowami ryb, hodowlą bydła i owiec, a także uprawą ziemi oraz zbieractwem i polowaniami. Budowa grobowca prawdopodobnie miała związek z przechodzeniem miejscowej społeczności z koczowniczego trybu życia na osiadły. Zmiany te musiały wpłynąć na wierzenia, obrzędowość oraz formy pochówków, a w konsekwencji na wykształcenie potrzeby budowy monumentalnych grobowców. Przypuszczalnie Reineval użytkowany był co najmniej przez kilka pokoleń przedstawicieli jakiegoś plemienia lub szczepu.
Architektura
Grobowiec założony został mniej więcej w środkowej części wyspy South Uist, na łagodnym zboczu po północnej stronie samotnie usytuowanego, niezbyt wysokiego wzniesienia, na południe od płytkiej doliny, otwierającej się na zachodzie na wybrzeże. W okresie neolitu tereny te mogły być zajęte pagórkowatymi żyznymi ziemiami, być może jeszcze częściowo porośniętymi lasami i poprzecinanymi strumieniami spływającymi ze wzgórz we wschodniej części wyspy.
Kopiec (ang. cairn) ułożono z niedużych, w większości zaokrąglonych, nieobrobionych i nie łączonych zaprawą kamieni. Otrzymał w planie kształt zbliżony do owalu lub koła o wymiarach około 19,8 x 22,9 metra i wysokości sięgającej co najmniej 3,6 metra. Wzdłuż krawędzi otoczono go dużymi kamieniami, ustawionymi dłuższymi bokami pionowo. Najwyższy z nich sięgał około 2,3 metra wysokości, inne od 1,1 do 1,9 metra. Po stronie północno – zachodniej ustawione zostały równomiernie, w odległości od 1,2 do 3,6 metrów od siebie. Być może pierwotnie także na pozostałych odcinkach głazy tworzące obręcz kopca były rozmieszczone w miarę równych odstępach, a przestrzenie pomiędzy nimi wypełnione murem z układanych na sucho kamieni.
Wejście do komory grobowej umieszczono po stronie południowo – wschodniej, w części kopca o nieco klinowym rzucie (klin mógł jednak powstać wtórnie i przypadkowo, po częściowym rozproszeniu materiału budowlanego kopca). Znajdował się tam korytarz o szerokości 0,9 metra i pierwotnej długości wynoszącej zapewne około 5 metrów, wiodący do komory grobowej. Zbudowano go z dużych i płaskich kamieni, po ustawieniu dłuższymi bokami w pionie tworzącymi ściany, na których osadzono kolejne kamienne płyty nakrywające korytarz. Prawdopodobnie w podobnej technice utworzona była komora grobowa, zbudowana z większych płyt kamieni tworzących ściany i sufitowe zwieńczenie.
Stan obecny
Kopiec grobowca zachował się w dość dobrym stanie, z dużą częścią kamieni nie uległą rozproszeniu, tworzącą jeszcze dziś nasyp o wysokości około 3,5 metra. Przetrwała także część ustawionych przy krawędzi kopca większych głazów (widocznych jest ich dwanaście), głównie po stronie północno – zachodniej i wschodniej, natomiast nie jest dostępny zawalony korytarz wejściowy, jedynie częściowo widoczny na odcinku 3,2 metra. Po jego zachodniej stronie prawdopodobnie dojrzeć można dużą kamienną płytę nakrywającą pierwotnie ściany. Komora grobowa musi być ukryta pod centralną częścią kopca, ale jej forma jest nieznana z powodu braku prac archeologicznych. Wstęp na teren zabytku jest wolny.
powrót do indeksu alfabetycznego
bibliografia:
Castleden R., Neolithic Britain: New Stone Age sites of England, Scotland and Wales, London 1992.
Henshall A.S., The chambered tombs of Scotland, volume II, Edinburgh 1972.
The Royal Commission on the Ancient and Historical Monuments and Constructions of Scotland. Ninth report with inventory of monuments and constructions in the outer Hebrides, Skye and the Small Isles, Edinburgh 1928.