Súľov – zamek Rohacz

Historia

Nie wiadomo dokładnie kiedy wśród skał stanęła strażnica Rohacz. Pierwsza wzmianka o Sułowie pochodzi dopiero z XIV wieku, kiedy to król Karol Robert przekazał zamek kasztelanowi Eliaszowi, przodkowi rodu Sułowskich, jednak znaleziska archeologiczne wskazują na zamieszkanie okolicznych skał już od XIII wieku. Prawdopodobnie służyły one jako strażnica ostrzegawcza po najeździe mongolskim z 1241 roku. W 1440 roku na krótki czas obsadził ją Świdrygiełło, najmłodszym bratem króla Polski i Litwy Władysława II Jagiełły w czasie walk o koronę węgierską z Władysławem Warneńczykiem. W  1470 roku Maciej Korwin kazał Piotrowi, synowi Eliasza Sulovskiego rozbudować tę strażnicę do rozmiarów zamku. Sulovscy pozostali jego właścicielami, ale po wygaśnięciu rodu doszło do walk pomiędzy spadkobiercami, podczas których w 1550 roku zamek spłonął. Ostatecznie przypadł rodzinie Sirmensisów, którzy go odbudowali. Ze względu na lokalizację nie nadawał się do rozbudowy i nie posiadał większego znaczenia militarnego. Trudny dostęp sprawił, że już w końcu XVI wieku Sirmensisowie przenieśli się do pałaców w Sułowie i Hradnej. Wojskowa załoga stacjonowała na zamku do 1730 roku, choć już w początkach tego wieku był on w bardzo złym stanie. Destrukcję przyspieszyło trzęsienie ziemi w 1763, po którym opustoszał ostatecznie.

Architektura

Warownia składała się ze starszego zamku dolnego i górnego. Dolny, zlokalizowany na półce skalnej po stronie północnej, tworzyła wieża obronna i budynek mieszkalny, w którego ścianach do dziś zachowały się jeszcze cztery otwory okienne i kilka strzelnic. Górny zamek był większy, ta część była wkomponowana w skały, które tworzyły znaczną część ścian. Składał się z budynku mieszkalnego i dwóch wież. Różnica wysokości między najniżej i najwyżej położonymi fragmentami zamku wynosiła aż 18 metrów. Wjazd do zamku znajdował się po stronie południowo wschodniej. W jednej ze skał wykuty był zbiornik na wodę deszczową.

Stan obecny

Z kilku budynków i kilkunastu pomieszczeń zachowały się do dziś jedynie resztki: jedno sklepienie, drobne fragmenty murów i schody wykute w ciasnym przejściu pomiędzy skałami. Wstęp na teren ruin jest wolny.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Bóna M., Plaček M., Encyklopedie slovenských hradů, Praha 2007.
Wasielewski A., Zamki i zamczyska Słowacji, Białystok 2008.