Skalica – miejskie mury obronne

Historia

Pierwsza pisemna wzmianka o Skalicy pochodzi z 1217 roku, kiedy wymieniona jest pod nazwą Zakolcha. Na początku XIV wieku najpierw stała się wolną osadą targową, a w 1372 roku król Ludwik Węgierski nadał jej prawa wolnego miasta królewskiego. Wkrótce po tym rozpoczęto budowę murów miejskich. Ich wznoszenie ukończono około 1435 roku. W XVIII wieku straciły na znaczeniu i zaczęto je stopniowo rozbierać.

Architektura

Pierścieniem kamiennych murów obronnych miał około 2000 metrów długości, wysokość muru dochodziła do 8 metrów, a grubość wynosiła 1,8 metra. Ich górna część zakończona była chodnikiem dla straży umieszczonym w grubości muru i blankami. Do miasta prowadziły dwie główne bramy: Holíčska i Strážnická oraz dwie mniejsze: Severni (Północna) i Jižní (Południowa). Poza tym w murach były jeszcze dwie furty: Górna i druga przy miejskiej baszcie. W XV wieku rotunda św. Jerzego stojąca w pobliżu północnego muru został nadbudowana i zyskała funkcje obronne.

Stan obecny

Do dziś zachowały się resztki Północnej Bramy oraz kilka odcinków murów. Najlepiej zachowany ich fragment znajduje się w rejonie klasztoru franciszkańskiego w południowo – wschodniej części miasta. Ponadto znaczne fragmenty znajdują się w części północno – zachodniej w pobliżu rotundy św. Jerzego.

pokaż wschodni fragment obwarowań na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Strona internetowa eksploratorzy.com.pl, Skalica – mury miejskie i pozostałości Bramy Północnej (Słowacja).