Šintava – zamek

Historia

Zamek Šintava został zbudowany na skrzyżowaniu ważnych szlaków handlowych, które łączyły południowo-wschodnią i północną Europę, nieopodal brodu na rzece Wag. Pierwsza pisemna wzmianka o nim pochodzi z 1177 roku, kiedy to utworzono komitat zamkowy. W 1251 roku wspominano natomiast o pobieraniu przy zamkowej komorze opłat. W 1261 roku, w okresie panowania króla Beli IV przeszedł w ręce prywatne, stając się własnością królewską powtórnie w 1326 roku, za rządów króla Karola Roberta. W XIII i XIV wieku warownia pod opieką kasztelanów była stopniowo rozbudowywana i powiększana o kolejne średniowieczne elementy fortyfikacji. Przekształcenia renesansowe zamku rozpoczął ród Thurzonów, którzy pragnęli przystosować go do roli antytureckiej twierdzy. W latach 1600-1618 wokół starego zamku zaczęto wznosić nowożytne fortyfikacje bastionowe przystosowane do użycia artylerii. Rozbudowę i przekształcenia zamku kontynuował w drugiej połowie XVII stulecia ród Esterházy, co doprowadziło do całkowitej zmiany jego pierwotnego wyglądu. Gdy w XVIII wieku zagrożenie tureckie znikło, fortyfikacje zaczęto stopniowo rozbierać, a zaniedbaną twierdzę opuszczono.

Architektura

Głównym i najstarszym elementem zamku była czworoboczna wieża o wymiarach w planie 12 x 12 metrów, wzniesiona na wyspie rzeki Wag. Grubość jej ścian dochodziła do 2,6 metra. W kolejnym etapie obwiedziono ją ziemnymi wałami, palisadą lub częstokołem i fosą. Później, prawdopodobnie w XIII wieku, w odległości 8-14 metrów od wieży, utworzono kamienny obwód murów na planie kwadratu o wymiarach 36 x 36 metrów. Po pożarze z końca XIV wieku, wybudowano wokół starszych murów nowy obwód obronny, na planie kwadratu o bokach 65 x 65 metrów. Wzniesiono również wieżę bramną z której poprowadzono drewniany most ponad nawodnioną fosą. Przestrzeń mieszkalną zapewniał XIII-wieczny budynek o wymiarach 36 x 7 metra przy wschodniej kurtynie wewnętrznego obwodu obronnego. Na terenie zamku znajdowała się także kaplica św. Szczepana i studnia.

Stan obecny

Zamek przetrwał do czasów współczesnych, jednak z powodu licznych i gruntownych przekształceń całkowicie zatracił pierwotne, średniowieczne cechy stylowe. W roku 2009  rozpoczęto długotrwałe prace remontowe, mające na celu udostępnić zabytek turystom. Ich pierwszy etap zakończył się w 2013 roku.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Bóna M., Plaček M., Encyklopedie slovenských hradů, Praha 2007.