Kežmarok – miejskie mury obronne

Historia

Kieżmark otrzymał prawa miejskie już w 1269 roku od króla Beli IV, a został otoczony murami obronnymi zapewne przed 1368 rokiem. W 1433 roku nie zapewniły bezpieczeństwa przed husytami, którzy zdobyli miasto. Po ich odejściu obwarowania poddano modernizacji, choć początkowo mieszczanie planowali uszkodzone mury miejskie całkowicie rozebrać. Zapobiegła temu interwencja cesarza Zygmunta, który nakazał miasto ponownie obwarować i zabezpieczyć. Dobudowano wówczas zewnętrzną linię niższego muru i liczne baszty. Już w XVII wieku były jednak mocno zniszczone, a ostateczny ich kres nastąpił w trakcie walk z wojsk cesarskich z kurucami w XVII i XVIII wieku oraz w trakcie prac rozbiórkowych w XIX stuleciu.

Architektura

Mury obronne wzniesiono z kamienia polnego. Ich długość wynosiła około 2 tyś. metrów, wysokość około 5 metrów i grubości 1,5 do 2 metrów. Zamknęły one nieregularnym, wydłużonym planem obszar około 20,5 ha. Posiadały strzelnice szczelinowe, a od strony miasta obiegał je chodnik straży. W XV wieku zostały wzmocnione półokrągłymi, otwartymi basztami i dodatkowym obwodem zewnętrznego, niższego muru obronnego. Do miasta prowadziły trzy bramy: Kuśnierska, Wysoka i Dolna zwana także Polską, które z czasem wzmocniono przedpiersiami z barbakanami. W późniejszym okresie funkcjonowała jeszcze Brama Nowa, nie była ona jednak pierwotna, a przebudowana z baszty miejskiej. Fosę miejską zasilały wody Popradu i potoku Lubica. Miejskie mury obronne sprzężone były z obwarowaniami zamku kieżmarskiego.

Stan obecny

Do czasów współczesnych zachowała się jedynie część barbakanu dawnej bramy Dolnej i skromne fragmenty obwarowań, głównie w południowej części miasta przy ul. Basztowej oraz baszta w południo wschodniej części obwodu.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Sypek A., Sypek.R., Zamki i obiekty warowne Słowacji Wschodniej, Warszawa 2005.
Strona internetowa kezmarok-sk.szm.com, 0pevnenie mesta Kežmarku.