Hanigovce – Novy Hrad

Historia

   Okoliczne ziemie należały początkowo do właścicieli zamku Szarysz. W 1322 roku miejscowy wielmoża Mičko (Mikš) otrzymał od króla Karola Roberta wydzielony obszar na którym wzniósł mały, drewniany zamek. Kiedy król Ludwik I potwierdził to nadanie, syn Mička, Loran przebudował w 1342 roku zamek na kamienną warownię, zwaną Nowym Zamkiem (Novy Hrad). Ostatni z potomków Lorana zmarł w 1398 roku, przez co zamek wraz z przyległymi włościami przeszedł na własność króla, który jeszcze w tym samym roku przekazał go Polakowi Prokopowi Balickiemu. Wkrótce potem, w 1410 roku Hanigovce stały się własnością rodziny Perényich. W połowie XV stulecia zajęły je wojska Jana Jiskry, a po ich ustąpieniu bratrzycy. Po zdławieniu ich ruchu zamek wrócił do prawowitych właścicieli, którzy w drodze wymiany oddali go Tarcayom z pobliskiej Kamienicy. W 1556 roku zamek został zdobyty i zniszczony przez wojska wierne Habsburgom.

Architektura

   Zamek zajmował całe spłaszczenie wierzchołka wzgórza. Najważniejszym i największym jego elementem był co najmniej dwupiętrowy, prostokątny dom mieszkalny o wymiarach 19 x 10,5 metra. Jego wschodnia ściana wychodząca na zamkowy dziedziniec była prawie dwukrotnie grubsza od pozostałych. Wejście prowadziło z poziomu piętra, z korony północnego muru obronnego. Parter nie posiadał żadnych otworów, natomiast we wnętrzu górnej kondygnacji znajdował się kominek, większe okna i wykusz latrynowy. Komnata na piętrze była pierwotnie podzielona drewnianą ścianką działową na dwa mniejsze pomieszczenia.
   Przylegający do budynku długi dziedziniec otoczony był murem obronnym po którego południowej stronie znajdowała się brama wjazdowa. Lepiej chroniona wysokimi skarpami północna kurtyna muru była cieńsza (1,3 metra), niż południowa (1,8 metra), zwrócona w stronę drogi dojazdowej. Po stronie południowo – wschodniej obwarowania opierały się o skalny blok, w którym wyżłobiono trzy rowki, pierwotnie służące do osadzenia jakiejś konstrukcji obronnej, flankującej położoną zaraz obok bramę. Prawdopodobnie na południe od zamku rozciągało się obwarowane podzamcze.

Stan obecny

   Głównym elementem zamku który przetrwał do dziś jest ruina zachodniego domu mieszkalnego. Przetrwały również północne fragmenty muru obronnego ze śladami po belkach ganku strażniczego.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Bóna M., Plaček M., Encyklopedie slovenských hradů, Praha 2007.
Wasielewski A., Zamki i zamczyska Słowacji, Białystok 2008.