Biely Kameň – zamek

Historia

Zamek został po raz pierwszy wspomniany w 1271 roku w związku z najazdami króla Przemysła Ottokara II. Stanowił własność rodu Svätojurských  aż do ich wymarcia w 1526 roku. Na początku XV wieku ród ten podzielił się na dwie gałęzie: świętojurską i pezińską. Dzięki temu na potrzeby sporów majątkowych w roku 1412 powstał najstarszy zachowany opis zamku. Później stał się on własnością innej arystokratycznej rodziny Zápoľských. W drugiej połowie XVII wieku został spustoszony przez wojska tureckie i od tego czasu pozostawał w ruinie.

Architektura

Pierwotnie zamek zajmował kulminację wzgórza i miał plan elipsy o wymiarach 60×70 metrów (z czego zamek górny 55×35 metrów). Posiadał wieżę o długości boku około 10 metrów, pełniącą funkcje obronno-mieszkalne. Istnienie drugiej wieży na zamku górnym jest niepewne. Głównym skrzydłem mieszkalnym prawdopodobnie był budynek w części północnej, mieszczący między innymi kaplicę zamkową. Pod koniec XIV wieku zamek został rozbudowany. Powstał wówczas zewnętrzny pierścień murów z wieżą bramną od północnego – wschodu i dwoma kolejnymi basztami. Wjazd prowadził przez most zwodzony przerzucony nad suchą fosą.  W XV wieku do zewnętrznego muru przylegały budynki gospodarcze.

Stan obecny

Obecnie na porośniętym lasem wzgórzu widoczne są jedynie skromne pozostałości warowni. Z zamku górnego zachowały się relikty donżonu i zagruzowane piwnice. Z zamku dolnego przetrwały pozostałości bramy wjazdowej i strażnicy oraz spore fragmenty muru obwodowego.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Bóna M., Plaček M., Encyklopedie slovenských hradů, Praha 2007.
Wasielewski A., Zamki i zamczyska Słowacji, Białystok 2008.