Złotoryja – miejskie mury obronne

Historia

   Mury miejskie zostały wzniesione w XIV wieku na miejscu wcześniejszych obwarowań drewniano – ziemnych z XIII stulecia. Po raz pierwszy wzmiankowane były w źródłach pisanych w 1357 roku. W początkach XV wieku wzniesiono dodatkowy zewnętrzny pierścień murów oraz wzmocniono baszty i bramy. Niszczejące fortyfikacje zaczęto rozbierać od 1822 roku, a szczególnie po uzyskaniu oficjalnego zezwolenia w 1863 roku. Prace te, mając na celu ochronę zabytku, wstrzymano pod koniec XIX wieku.

Architektura

   Pierścień obwarowań wzniesionych z piaskowca, bazaltu i cegły zakreślał kształt zbliżony do owalu. Mur pierwotnie zwieńczony był krenelażem, później przynajmniej częściowo zastąpionym prostym, zadaszonym przedpiersiem z otworami strzeleckimi. W XV wieku dobudowano drugi, niższy pas umocnień z bastejami (nie na całym obwodzie), usytuowany w odległości około 8-10 metrów od kurtyny murów właściwych. W okresie tym wzmocniono również półokrągłymi basztami wewnętrzny obwód murów. Początkowo miasto posiadało dwie bramy: Dolną czyli Legnicką i Górną zwaną Kowalską, nieco później przebito furty Wilczą i Solną. Główne bramy chronione były przez wieże przybramne.

Stan obecny

   Najdłuższe, lecz również mocno obniżone fragmenty zachowanych murów obronnych ciągną się od ul. Staszica do ul. Sikorskiego i dalej przy ul. Klasztornej i Pocztowej. Przetrwały także półcylindryczne baszty łupinowe. Najefektowniejszą pozostałością obwarowań jest wieża Kowalska, będąca pierwotnie wieżą bramy Górnej. Jej zwieńczenie jest efektem nowożytnej przebudowy.

pokaż wieżę Kowalską na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Przyłęcki M., Mury obronne miast Dolnego Śląska, Wrocław 1970.

Strona internetowa zabytek.pl, Mury miejskie Złotoryja.