Ziemomyśl – kościół

Historia

   Kościół w Ziemomyślu powstał w połowie XIII wieku. Został zniszczony w trakcie II wojny światowej i nie był już odbudowywany.

Architektura

   Kościół był przykładem budowli o formie przejściowej między romanizmem i gotykiem, a więc świątyni salowej, orientowanej, wzniesionej na planie prostokąta bez wyodrębnionego prezbiterium, z wieżą zachodnią o tej samej szerokości co nawa. Ściany osadzone na kamiennym fundamencie, wymurowane zostały z kamienia polnego, a elewacje zewnętrzne z dokładnie obrobionych kwadr granitowych, ułożonych w regularne warstwy.
   Wieża zachodnia wzniesiona została jako integralna część całej budowli o czym świadczy jednolity wątek murów, jak i obiegający całość profilowany cokół. W jej zachodniej elewacji znajdował się główny portal wejściowy. Wprowadzał on do szerokiej kruchty, z której przechodziło się następnie pod szeroko rozwartym ostrołukiem do wnętrza świątyni. W elewacji południowej podstawy wieży znajdował się jeszcze jeden portal stanowiący wejście na ciąg stromych schodów wykonanych w grubości muru, wiodących na górne kondygnacje wieży i poddasze nawy.
   Pierwotna ilość i rozmieszczenie otworów okiennych trudna jest do ustalenia gdyż zostały one przemurowane. Posiadały z pewnością wąskie, rozglifione na zewnątrz ościeża, zamknięte delikatnym ostrołukiem i ukośnym parapetem. Wykonane były z kwadr i klińców granitowych (relikt takiego okna zachował się jedynie pośrodku elewacji wschodniej). Najbardziej ozdobną była elewacja wschodnia. Znajdowały się w niej trzy wąskie, rozglifione okna wykonane z dokładnie obrobionych kwadr i klińców granitowych. Podobny wykrój posiadały ceglane blendy zdobiące szczyt. Wnętrze nawy kryte było drewnianym stropem belkowanym i dachem dwuspadowym.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Strona internetowa architektura.pomorze.pl, Ziemomyśl ( Schönwerder ).