Wrocław – kościół św Idziego

Historia

   Kościół powstał w latach 20-tych XIII wieku z inicjatywy Wiktora, dziekana kapituły katedralnej we Wrocławiu. WW 1603 roku kapituła zleciła odnowienie budowli, lecz w 1633 roku zniszczył ją pożar. Kolejny raz kościół uległ spaleniu w 1759 roku. Być może właśnie w trakcie odbudowy po tych zniszczeniach założono w nawie barokowe sklepienie. Po II wojnie światowej usunięto większość zmian wprowadzonych w epoce baroku, skuwając tynki zewnętrzne i rekonstruując łuk tęczowy, pozostawiono jedynie nowożytną sygnaturkę.

Architektura

   Kościół św. Idziego to romańska świątynia zbudowana z cegły w układzie wendyjskim. Składa się z korpusu nawowego o wymiarach 10,5×7,3 metra i z kwadratowego prezbiterium o wymiarach 5,1×4,8 metra, zamkniętego od wschodu trójboczną absydą. Zachowały się oryginalne otwory okienne oraz ceglane dekoracje ścian: fryz z przenikających się arkadek i fryz ząbkowy. Do środka prowadzi romański portal z dwiema parami kolumienek i z płaskim tympanonem.
   Wewnątrz prezbiterium ze sklepieniem krzyżowo – żebrowym od nawy oddziela podwójna, ostrołukowa arkada. Na środku nawy znajdował się pierwotnie filar, który dzielił przestrzeń nawy na cztery części przekryte sklepieniami krzyżowo-żebrowymi. To niezwykłe rozwiązanie, rzadko spotykane w architekturze  romańskiej. Na zewnątrz arkada z cegieł łączy kościół z szesnastowiecznym budynkiem kapituły, tworząc tzw. „Bramę Kluskową”.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Jarzewicz J., Kościoły romańskie w Polsce, Kraków 2014.
Świechowski Z., Architektura na Śląsku do połowy XIII wieku, Warszawa 1955.

Strona internetowa albumromanski.pl, Wrocław – kościół św. Idziego, XIII w.