Wrocław – kościół św Barbary

Historia

    Kościół św. Barbary został wzniesiony na miejscu kaplicy wzmiankowanej po raz pierwszy w 1265 lub 1268 roku. W latach 1430-1440 został powiększony o prezbiterium, a obecny kształt uzyskał po 1465 roku, kiedy to na miejscu kaplicy wzniesiono korpus nawowy z wieżą i zakrystią. Przy ówczesnych pracach budowlanych uczestniczyli mistrzowie murarscy Hans Berthold i Peter Franczke. W 1525 roku kościół został przejęty przez protestantów, w których rękach pozostawał do drugiej wojny światowej. W 1945 został poważnie zniszczony, łącznie z całkowitym wypaleniem wnętrza. Odbudowę przeprowadzono w latach 1947-1949 i 1959-1961, po czym został przekazany cerkwi prawosławnej.

Architektura

    Kościół złożony jest z trójnawowego, dwuprzęsłowego, halowego korpusu i dwuprzęsłowego, prostokątnego w planie prezbiterium.  Od strony północnej do prezbiterium dostawiona jest dwuprzęsłowa zakrystia. Od zachodu korpus poprzedzony jest masywem, który pierwotnie miał posiadać dwie wieże, lecz ostatecznie w całości ukończono jedynie południową. Na zewnątrz korpus, wieża i zakrystia zostały wzmocnione przyporami. Prezbiterium i nawa główna korpusu nakryte są wspólnym dachem dwuspadowym, a nawy boczne nakrywają poprzeczne dachy dwuspadowe. Trójkątne szczyty naw bocznych i zakrystii wypełnione są blendami.
    Do wnętrza prowadzą trzy portale ostrołukowe. Najciekawszy z nich jest portal południowy, ujęty arkadą z kolumienkami i zwieńczony figurą św. Barbary. Wnętrza naw i prezbiterium nakrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe oraz sieciowe w zakrystii, a ostrołukowe arkady międzynawowe wsparte są na czworobocznych filarach.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Kozaczewska H., Średniowieczne kościoły halowe na Śląsku [w:] Kwartalnik Architektury i Urbanistyki, 1-4, Warszawa 2013.
Strona internetowa zabytkowekoscioly.net, Wrocław, kościół św. Barbary.