Wojnicz – dzwonnica

Historia

    Dzwonnica prawdopodobnie została zbudowana w pierwszej połowie XVI wieku, o czym świadczą odręczne napisy, wykonane mazią używaną do smarowania łożysk dzwonów (1533 Anno Domini Laurentii, 1564 oraz Petri Anno Domini 1567). Wzmianki o dzwonnikach pojawiają się jeszcze wcześniej, mianowicie od 1460 roku. Wiadomo, iż w początkach XVI wieku było ich już dwóch. Do ich obowiązków należała głównie obsługa dzwonów, najpierw trzech, od XVII stulecia czterech. Dzwonili oni kilkakrotnie w ciągu dnia, sygnalizując nabożeństwa w pobliskiej kolegiacie, a także specjalne uroczystości. Długo utrzymywał się zwyczaj dzwonienia wieczorem, w dniu którym zmarł mieszczanin. Dzwonnicy musieli znać zasady rachowania czasu i prowadzić różnego rodzaju regesty, za co byli dość dobrze wynagradzani.
    Gruntowne remonty dzwonnicy przeprowadzano co najmniej dwukrotnie. Po raz pierwszy na początku XVII wieku i drugi raz w drugiej połowie XVIII stulecia. Pomniejsze także w XIX i na początku XX wieku. Ostatnia wielka renowacja została przeprowadzona w 2007 roku.

Architektura

   Dzwonnica jest konstrukcją drewnianą o konstrukcji słupowej, która stosowana była już od czasów wczesnego średniowiecza. Wzniesiono ją bez użycia gwoździ, z nadwieszoną izbicą i gontowym dachem namiotowym. Ściany zostały oszalowane, zwężają się one ku górze. W XVI wieku w dzwonnicy zawieszone były trzy dzwony oraz niewielka sygnaturka.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Strona internetowa wojnicz.pl, Dzwonnica.