Tarnów – kościół NMP Wniebowziętej

Historia

   Kościół został wzniesiony w 1458 roku na miejscu starszej świątyni, jakoby przez “sześciu wieśniaków z Przedmieścia Większego”. Po uszkodzeniu przez pożar na początku XVII wieku został odbudowany około 1621 roku przez księdza Andrzeja Tarłę, kanonika krakowskiego. W połowie XIX wieku, w związku z zagrożeniem przez obsuwający się brzeg potoku, kościół przesunięto na nowe podmurowanie. W 1910 roku dobudowano wieżę, częściowo przebudowaną w latach 1963-1964. Na przełomie 2008 i 2009 roku dokonano remontu budowli.

Architektura

   Kościół jest budynkiem orientowanym, drewnianym, o konstrukcji na zrąb, a więc wzniesionym bez użycia gwoździ, ze ścianami składającymi się z ułożonych poziomo wieńców z belek drewnianych łączonych w narożach (węgłach) na zamki.  Oprócz prostokątnej w planie nawy składa się z wieży od strony zachodniej i węższego od nawy, wielobocznie zakończonego prezbiterium. Nawę, prezbiterium i przylegającą od północy zakrystię kryje stromy gontowy dach, a elewacje zewnętrzne nawy i prezbiterium są oszalowane. Wieża posiada nadwieszoną izbicę, zwieńczoną cebulastym hełmem. Wnętrze kościoła nakryte jest płaskimi stropami, pokrytymi polichromią figuralną i ornamentalną, wspartymi na profilowanych kolumnach.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Brykowski R., Kornecki M., Drewniane kościoły w Małopolsce południowej, Wrocław 1984.
Cisowski B., Duda M., Szlak architektury drewnianej. Małopolska, Kraków 2005.

Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013.