Szprotawa – kościół Wniebowzięcia NMP

Historia

Pierwsza pisemna wzmianka o kościele pochodzi z 1260 roku. Pierwotnie była to mniejsza budowla romańska, jednonawowa i bezwieżowa. Wieżę dobudowano w XIV wieku, a rozbudowy w stylu gotyckim do budowli trójnawowej dokonano w latach 1416-1424. Od roku 1314 do 1811 kościołem opiekowały się siostry Magdalenki. W XVI i XVII wieku do naw bocznych dobudowane zostały kaplice i kruchta.

Architektura

Pierwotna romańska świątynia zbudowana z kamienia polnego była kościołem jednonawowym. Jej zarys widoczny jest do dzisiaj, gdyż wyraźnie odcina się na tle późniejszych ceglanych elewacji. W wyniku gotyckiego poszerzenia budowla zyskała kształt trójnawowej hali z węższym, wielobocznie zamkniętym prezbiterium po stronie wschodniej. Od północy dostawiona jest do niego masywna wieża i zakrystia. Najbardziej charakterystycznym elementem kościoła jest duży szczyt zachodniej ściany, wypełniony ozdobnymi blendami. Na ścianach zewnętrznych można zobaczyć epitafia gotyckie z początku XIV wieku oraz renesansowe. Wewnątrz wydzielone ostrołucznymi arkadami, wspartymi na ośmiobocznych filarach, nawy przykryte są sklepieniami sieciowymi. W zakrystii zastosowano sklepienie krzyżowo – żebrowe.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Kozaczewska H., Średniowieczne kościoły halowe na Śląsku [w:] Kwartalnik Architektury i Urbanistyki, 1-4, Warszawa 2013.
Pilch.J, Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.