Słupsk – kościół św Jacka

Historia

   Kościół św Jacka w Słupsku został wzniesiony przez dominikanów, których sprowadził książę gdański Mściwój II po 1278 roku. Pierwotnie zabudowania klasztorne leżały w pobliżu miasta, ale w następstwie rozwoju terytorialnego miasta i jego powtórnej lokacji na prawie lubeckim w 1310 roku, teren przydzielony dominikanom znalazł się w obrębie miasta lokacyjnego.
   Obecny gotycki kościół dominikanie wznosili od drugiej połowy XIV wieku do pierwszej połowy XV stulecia. W XVI wieku po wprowadzeniu reformacji kościół był dwukrotnie plądrowany i bliski zawalenia. Od początku XVII wieku został zamieniony na ewangelicki kościół zamkowy. W drugiej połowie XIX wieku miała miejsce gruntowna neogotycka restauracja w czasie której przelicowano ściany i laskowania okien. Po pożarze z 1892 roku wprowadzono neogotyckie szczyty i pseudobarokowy hełm wieży. W czasie II wojny światowej, działania wojenne oszczędziły budynek, częściowemu uszkodzeniu uległy jedynie okna i dach.

Architektura

   Kościół złożony jest z wydłużonego czteroprzęsłowego prezbiterium zamkniętego ścianą prostą oraz z krótkiego jednonawowego, trójprzęsłowego korpusu. Jego długość wynosi około 28 metrów, szerokość 8,5 metra a wysokość wnętrza 15 metrów. W korpus wtopiona jest od zachodu wieża, w dolnej części czworoboczna, wyżej przechodząca w ośmiobok. Kościół nakrywa wspólny dach dwuspadowy. Wschodni szczyt prezbiterium jest schodkowy i zwieńczony sterczynami, między którymi mieszczą się ostrołukowe blendy oraz przeprute owalne otwory. Na zewnątrz prezbiterium opięte jest przyporami, między którymi znajdują się trójdzielne ostrołukowe okna. Wnętrze nakryte jest sklepieniami gwiaździstymi i rozczłonkowane przyściennymi uskokowymi arkadami.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Architektura gotycka w Polsce, red. T. Mroczko i M. Arszyński, Warszawa 1995.
Strona internetowa turystycznybaltyk.pl, Podominikański kościół św. Jacka w Słupsku.