Siecieborzyce – kościół Matki Boskiej

Historia

   Kościół w Siecieborzycach powstał prawdopodobnie w drugiej połowie XIII wieku. Po raz pierwszy wzmiankowany był w źródłach historycznych w 1273 roku. W 1508 roku został powiększony o wieżę kruchtę oraz zakrystię. Zastąpiono wtedy także płaski strop nad nawą ceglanymi sklepieniami. Prawdopodobnie w tym samym czasie powiększono większość otworów okiennych i otynkowano elewacje. Przebudowę przeszedł kościół także w okresie baroku o czym świadczy zwieńczenie kruchty południowej. W 1905 roku przeprowadzono regotyzację kościoła, podczas której m.in. wykonano polichromie na sklepieniach.

Architektura

   Pierwotny kościół wzniesiony został jako budowla orientowana, jednonawowa, na planie prostokąta, z węższym, prosto zamkniętym od wschodu prezbiterium. W XVI wieku dostawiona została do niego od północy zakrystia i czworoboczna wieża po zachodniej stronie, usytuowana nieco niesymetrycznie, z lekkim przesunięciem ku południowi. Nawa i niższe od niej prezbiterium nakryte zostały osobnymi dachami dwuspadowymi, a przybudówkę północną nakryto przedłużoną połacią dachu prezbiterium. Pierwotne okna kościoła były ostrołukowe, rozglifione, podobnie ostrołuczne były dwa portale o uskokowych ościeżach. Nawa początkowo przykryta była płaskim, drewnianym stropem. W XVI wieku zwieńczono ją sklepieniem sieciowym, prezbiterium gwiaździstym, a zakrystię kryształowym.

Stan obecny

   Kościół zachował do dnia dzisiejszego wczesnogotycką bryłę (powiększoną o nowożytną kruchtę od południa), lecz wiele pierwotnych detali architektonicznych zostało przekształconych. Oryginalne okna przetrwały po stronie północnej, zobaczyć można także dwa uskokowe portale ostrołukowe. Wnętrze nawy przykryte jest dziś sklepieniem sieciowym, prezbiterium gwiaździstym, a zakrystii kryształowym.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Pilch J., Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.