Rzemień – wieża mieszkalna

Historia

Najwcześniejsze informacje o wieży pochodzą z połowy XV wieku. Wznieśli ją Tarnowscy z rodu Lelewitów, posiadający Rzemień do śmierci Stanisława Tarnowskiego w 1587 roku. Później krótko rezydowała w zamku wdowa Zofia z Mieleckich oraz Anna Mielecka, które sprzedały Rzemień w 1616 roku Stanisławowi Lubomirskiemu. Następnie drogą spadku przeszedł on w ręce Sanguszków, Lasockich i innych rodów szlacheckich. W 1625 roku Stanisław Lubomirski otoczył zamek fortyfikacjami bastionowymi. W pierwszej ćwierci XIX wieku wieża została opuszczona. Jeszcze w 1857 roku Feliks Bogusz dobudował najwyższą kondygnację, a w 1931 roku podczas remontu do wieży dobudowane zostały z cegły nowe pomieszczenia z okrągłą wieżyczką mieszczącą klatkę schodową.

Architektura

Wieżę wzniesiono na bagnistej równinie, na cyplu odciętym potokiem i stawami. Ma ona plan prostokąta o wymiarach 13×13,7 metra i pierwotnie składała się z czterech kondygnacji. Grubość murów na parterze dochodziła do 2 metrów. W XVI wieku wieża otoczona była wałami. Na jej piętrowych gankach znajdowało się przejście do drewnianej budowli posadowionej na wale. Od południa znajdowało się przedzamcze z budynkami gospodarczymi.

Stan obecny

Wieża w Rzemieniu zachowała się do czasów współczesnych, jednak prawdopodobnie tylko dolne jej partie pochodzą z okresu średniowiecza, a jej dzisiejsza stylistyka nawiązuje do czasów po renesansowej przebudowie. Wieża jest obecnie własnością prywatną, lecz istnieje możliwość jej zwiedzania.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Leksykon zamków w Polsce, L.Kajzer, S.Kołodziejski, J.Salm, Warszawa 2003.
Wróblewski S., Zamki i dwory obronne województwa sandomierskiego w średniowieczu, Nowy Sącz 2006.