Puck – zamek krzyżacki

Historia

Gród kasztelański w Pucku po opanowaniu przez Krzyżaków w 1309 roku stał się siedzibą urzędu rybackiego. W 1348 roku dokonano lokacji miasta i około lat 80-tych XIV wieku zaczęto wznosić w płn.-zach. części obwodu obronnego Pucka (Putzig) murowany zamek. W trakcie wojny trzynastoletniej w 1464 roku został on opanowany przez Polaków i po II pokoju toruńskim wraz z Pomorzem Gdańskim przeszedł we władanie królów polskich, jako siedziba starostwa. W 1491 roku został oddany w zastaw Gdańskowi, którego własność stanowił do 1545 roku. W XVI wieku  przeszedł liczne przekształcenia z inicjatywy starostów puckich z rodziny Wejherów. Po przejściowym zajęciu go przez Szwedów w latach 1626-1627 został wraz z miastem umocniony nowożytnymi fortyfikacjami ziemnymi. W czasie Potopu w 1655 roku zamek był oblegany przez Szwedów, lecz obronił się dzięki pomocy wojsk gdańskich. W XVIII wieku zamek podupadł, a po pierwszym rozbiorze Polski został rozebrany.

Architektura

Zamek pucki składał się z murów obwodowych o kształcie nieregularnego czworoboku o wymiarach około 75×100 metrów i głównego domu mieszkalnego. Budynek ten był jednopiętrowy, podpiwniczony, z kuchnią i kaplicą oraz poddaszem służącym jako magazyn zbożowy. Pozostała zabudowa była zapewne drewniana i szkieletowa, podobnie jak budynki na przedzamczu, w obrębie którego stał młyn i płynął potok Młynówki. W XVI wieku wzniesiono drugi dom zamkowy oraz nowe zabudowania gospodarcze.

Stan obecny

Zamek nie przetrwał do czasów współczesnych. W czasie prac archeologicznych odsłonięto jedynie pełny zarys fundamentów z częściowo zachowanymi gotyckimi piwnicami.

pokaż miejsce po zamku na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Leksykon zamków w Polsce, L.Kajzer, S.Kołodziejski, J.Salm, Warszawa 2003.