Płóczki Górne – kościół św Bartłomieja

Historia

   Kościół św. Bartłomieja zbudowano przed 1241 rokiem, kiedy to został wymieniony jako filia kościoła w Lwówku Śląskim. W 1520 roku przebudowano jego wieżę i prezbiterium. Kolejne prace budowlane i renowacyjne prowadzono w 1558 roku i ponownie w 1744. Od połowy XVI wieku stał się świątynią gminy ewangelickiej. Odnowiony został w XIX wieku i po raz ostatni w 2017 roku, kiedy to wymieniono pokrycie dachowe.

Architektura

   Kościół zbudowany został z łamanego kamienia oraz  z ciosów piaskowca z których wykonano ościeża okienne. Zgodnie ze średniowieczną tradycją architektoniczną budowli sakralnych został on zorientowany dłuższymi bokami na linii wschód – zachód z wielobocznie zamkniętym, nie wyodrębnionym zewnętrznie prezbiterium po stronie wschodniej. Po przeciwnej, zachodniej stronie usytuowano czworoboczną wieżę, przechodzącą w górnych kondygnacjach w część ośmioboczną, natomiast środek budowli stanowiła nawa o wymiarach wnętrza 13,7 x 10,2 metra. Taki kształt kościół uzyskał na skutek późnogotyckiej przebudowy, lecz pierwotnie składał się z prostokątnej w planie nawy oraz prezbiterium o nieznanej formie, oświetlanymi małymi, półkoliście zamkniętymi oknami. Od czasu późnogotyckiej przebudowy wnętrze budowli rozświetlały duże ostrołukowe okna z maswerkami pochodzącymi z XVI wieku oraz po północnej stronie nawy dwa pierwotne, małe okna późnoromańskie.

Stan obecny

   Kościół posiada obecnie w przeważającej części formę gotycką z zachowanymi elementami późnoromańskimi (dwa okna północne w nawie, grube mury nawy, północna ściana prezbiterium) i późniejszymi przekształceniami nowożytnymi (zwieńczenie wieży, zmodernizowana część okien). Na jednej ze ścian zachowało się późnogotyckie sakramentarium.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Kozaczewski T., Wiejskie kościoły parafialne XIII wieku na Śląsku (miejscowości P-S), Wrocław 1994.
Świechowski Z., Architektura na Śląsku do połowy XIII wieku, Warszawa 1955.