Pińczów – zamek

Historia

Pierwsza wzmianka o zamku w Pińczowie pochodzi z dokumentu z 1400 roku. Między 1424 a 1428 rokiem Pińczów wraz zamkiem kupił biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki dla swego brata Jana Głowacza. Oleśniccy w miejscu starej budowli z końca XIII wieku, wznieśli nowy zamek, którego budowa trwała 30 lat i pochłonęła znaczne sumy. Po śmierci Mikołaja Oleśnickiego, w 1586 zamek nabył biskup krakowski Piotr Myszkowski, który go odrestaurował i gruntownie przebudował. W 1727 roku zamek przeszedł w ręce rodziny Wielopolskich. Wówczas wspaniała niegdyś rezydencja podupadła, a w 1799 roku z polecenia Franciszka Wielopolskiego zaczęto rozbiórkę zamkowych murów.

Architektura

Średniowieczny zamek Oleśnickich zbudowano z olbrzymich, starannie obrobionych ciosów, a w górnych partiach z cegły. Budowla powstała na planie czworoboku. Głównym założeniem był potężny, dwukondygnacyjny donżon na planie prostokąta o wymiarach 13×23 metry. Zajmował on południowo – zachodni kraniec cypla wzgórza. Bryłę budowli wzbogacały narożne wykusze oraz umieszczony na osi elewacji większy wykusz, którego podstawa wzmocniona była czterema skarpami. Po przeciwnej stronie wzniesiono dwie wieże czworokątne. W sąsiedztwie większej, północno – wschodniej wieży znajdowała się brama wjazdowa z kaplicą na piętrze. Dojazd do zamku prowadził od południowego wschodu, po moście wspartym na wielkim, czworokątnym, kamiennym filarze.

Stan obecny

Zamek nie zachował się do czasów współczesnych.

pokaż miejsce na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Leksykon zamków w Polsce, L.Kajzer, S.Kołodziejski, J.Salm, Warszawa 2003.