Pasłęk – miejskie mury obronne

Historia

Murowane obwarowania Pasłęka (Preußisch Holland) wzniesiono w pierwszej połowie XIV wieku, w miejscu drewnianej palisady. W XVII wieku wzmocnione zostały zewnętrznymi ziemnymi bastionami. W XVIII wieku z uwagi na rozwój broni palnej, utraciły swoje znaczenie i zaczęto je rozbierać, traktując jako łatwo dostępne źródło budulca. W ten sposób, około 1830 roku całkowicie rozebrano Bramę Garncarską oraz górne partie Bramy Młyńskiej.

Architektura

Linia murów obronnych o długości około 1200 metrów biegła po obwodzie nieregularnego wieloboku, łączącego się w północno-wschodnim narożniku z murami obronnymi zamku. Górne, licowe partie miejskich fortyfikacji zostały zbudowane z cegły w wątku wendyjskim, natomiast partie fundamentowe z powszechnie dostępnych granitowych kamieni. Zwieńczenie muru stanowił zadaszony ganek strażniczy. Obwód fortyfikacji wzmocniono licznymi basztami, zapewne otwartymi od strony miasta. Najgęściej rozmieszczone były one na południowym odcinku miasta. Newralgiczne miejsca wzmocniono basztami zamkniętymi: Tłuszczową od zachodu, Prochową od północy i basztą Biały Płaszcz od południa. Do miasta prowadziły trzy bramy: Garncarska, Kamienna i Młyńska.

Stan obecny

Do dziś mury obronne w Pasłęku zachowały się na znacznej długości obwodu. Niestety są one w zdecydowanej większości znacznie obniżone i w fatalnym stanie. Najważniejszym elementem jest zachowana Brama Kamienna w południowo – zachodniej części miasta. Przetrwała również dolna partia Bramy Młyńskiej.

pokaż Bramę Kamienną na mapie

pokaż Bramę Młyńską na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Strona internetowa zabytek.pl, Miejskie mury obronne Pasłęk.