Opole – zamek górny

Historia

Zamek górny w Opolu wybudowany został prawdopodobnie dopiero w XIV wieku przez księcia Władysława Opolczyka. Stanął być może na miejscu wcześniejszego drewnianego dworu książęcego. Pierwszy przekaz o istnieniu zamku pochodzi z 1387 roku. Oprócz nadzoru nad miastem i umocnienia go od strony wschodniej, pełnił także rolę rezydencji książęcej. Jako, iż miasto podzielone było między rozrośniętą dynastię piastów śląskich, gdy w zamku na Ostrówku rezydował książę Bolesław IV, w warowni na Górce mieszkał Władysław II. Po śmierci Władysława Opolczyka zamek odziedziczyła wdowa po nim księżna Ofka, a po niej, po połowie, bracia Władysława: biskup Jan I Kropidło i Bolko IV. Po pożarze w 1615 roku budowla nie była już remontowana, główną wieżę zamkową użytkowano zaś jako spichlerz. Od końca XVII wieku gospodarowali tu jezuici. Ze względu na fatalny stan zakonnicy zburzyli ruinę, pozostawiając tylko jedną wieżę. Po kasacie zakonu budowlę przeznaczono na szkołę.

Architektura

Zamek Górny, był obiektem zintegrowanym z systemem obronnym miasta, ale zarazem stanowiącym samodzielne założenie obronne. Zbudowano go w bliskim sąsiedztwie Bramy Gosławickiej. Był wysunięty nieco przed linię murów miejskich i flankował bramę od strony południowej. Dzięki takiemu usytuowaniu w istotnym stopniu wzmacniał obronę odcinka szczególnie zagrożonego w wypadku oblężenia. Zamek był prawdopodobnie założeniem czworobocznym z wyróżniającą czworoboczną, dużą wieżą.

Stan obecny

Do naszych czasów przetrwała czworoboczna wieża zamkowa, nadbudowana i zwieńczona pseudogotyckim blankowaniem w XIX wieku. W wieży zachował się zamurowany ostrołukowych portal, będące przypuszczalnie pozostałością po bramie wjazdowej. Z boku wieży znajduje się krótki odcinek gotyckiego muru obronnego.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Leksykon zamków w Polsce, L.Kajzer, S.Kołodziejski, J.Salm, Warszawa 2003.