Mirocin Dolny – kościół Wniebowzięcia NMP

Historia

   Kościół zbudowany został pod koniec XIII lub na początku XIV wieku. Pełnił funkcje sakralne dla ludności Mirocina Dolnego, choć rozdzielenie parafii od Mirocina Górnego nastąpiło za zgodą biskupa wrocławskiego dopiero w 1522 roku. W XVII wieku przeprowadzono przebudowę kościoła w trakcie której lekko nadbudowano mury, założono nowożytne sklepienie nad rozebraną średniowieczną kolebką i nieco przekształcono okno wschodnie.

Architektura

   Kościół usytuowany został na niewielkim wzniesieniu w zachodniej części wsi. Przy jego budowie wykorzystano głównie kamienie polne, ale także cegłę przy wykańczaniu otworów okiennych. Otrzymał formę budowli składającej się z prostokątnej w planie nawy o wymiarach wnętrza 10,8 x 8,6 metra, węższego ale mocno wydłużonego jak na wiejską świątynię prezbiterium, także zbudowanego na planie prostokąta o wymiarach 8,5 x 6,4 metra, oraz przystawionej do niego od północy zakrystii.
   Wejście do kościoła prowadziło od południa. W nawie stanowił je ostrołuczny, uskokowy portal, umieszczony symetrycznie pomiędzy dwoma oknami, w prezbiterium zaś portal ostrołuczny lecz bez uskoków. Osadzono go w dużej płycinie zwieńczonej nietypowym łukiem w ośli grzbiet.
   Wnętrze nawy pierwotnie przykryte było drewnianym stropem, prezbiterium drewnianą kolebką, natomiast małą zakrystię wieńczyło sklepienie kolebkowe. Oświetlenie zapewniały raczej wąskie, choć szeroko rozglifione na zewnątrz, ostrołuczne okna. Dwa przepruto w nawie od południa, jedno w ścianie południowej prezbiterium i jedno tamże w ścianie wschodniej. Mur zachodni i północy tradycyjnie dla okresu średniowiecza pozbawiony był otworów okiennych. Zwyczaj ten miał znaczenie praktyczne, bowiem od południa uzyskać można było najwięcej słonecznego światła, lecz mógł również wynikać ze średniowiecznego mistycyzmu, który stronę północną rezerwował dla złych mocy, od których się odgradzano.

Stan obecny

   Kościół przetrwał do czasów obecnych bez większych zmian od chwili powstania. Zachowały się mury jego nawy, prezbiterium i zakrystii, oraz otwory okienne i drzwiowe, za wyjątkiem okna wschodniego, które obniżono. W ścianach szczytowych prezbiterium widać powierzchnie tynku o kolistej formie, wyznaczające zasięg średniowiecznej, drewnianej, dziś już nieistniejącej kolebki.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Kozaczewski T., Wiejskie kościoły parafialne XIII wieku na Śląsku, t. 2, Wrocław 1994.
Pilch J., Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.