Międzyrzecz – kościół św Jana

Historia

   Kościół św. Jana został wzniesiony przez starostę zamkowego pod patronatem króla polskiego w latach 1474-1479 być może na  miejscu wcześniejszej świątyni, wzmiankowanej w  1232  roku. W pierwszym etapie wybudowano korpus świątyni, natomiast prezbiterium z zakrystią, wewnętrzne sklepienia kościoła, oraz szczyty korpusu w końcu XV wieku.
   Pierwsza odbudowa konieczna była po 1520 roku, kiedy to miasto złupiły zaciężne wojska Niemieckie spiesząc na pomoc zakonowi krzyżackiemu. W  1545  roku prezbiterium otrzymało  bogaty renesansowy wystrój malarski z  fundacji Wawrzyńca Myszkowskiego, starosty międzyrzeckiego. Trzy lata później kościół został przekazany luteranom, mimo iż dalej był pod patronatem króla. Zwrócony katolikom został w 1604 roku.
   Tragedią w dziejach kościoła był pożar w 1824 roku, który strawił część dachu z wieżyczką i wolno stojącą dzwonnicą. W 1828 roku nastąpiła odbudowa świątyni, wykonano nowy dach i odnowiono wnętrze świątyni. W 1835 roku rozpoczęła się budowa wieży na zachodniej części dachu kościoła, która zachowała się do dzisiaj. W czasie drugiej wojny światowej kościół szczęśliwie nie doznał zniszczeń.

Architektura

   Gotycki kościół jest  budowlą orientowaną, murowaną z  cegły, trójnawową o  układzie halowym, z  prosto zakończonym prezbiterium, XVI-wieczną zakrystią od  północy, oraz nowożytną kruchtą i  kaplicą od  południa. Nakryty jest  dachami dwuspadowymi i  pulpitowymi. Nawy przekryte  są pięcioprzęsłowymi sklepieniami gwiaździstymi, a prezbiterium sklepieniem kolebkowym z  lunetami. Na  zewnątrz kościół jest  oskarpowany, a  szczyty wschodnie zdobione sterczynami, blendami i  maszkaronami. Nad  zachodnią partią korpusu znajduje  się niska, drewniana wieża z XIX wieku.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Pilch.J, Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.

Strona internetowa lwkz.pl, Międzyrzecz – kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela.