Lubsko – miejskie mury obronne

Historia

   Miasto już w XIII wieku posiadało drewniano – ziemne obwarowania składające się z wałów, palisady, fosy i drewnianych bram. Wspomina o nich przywilej z 1283 roku. Na początku XIV wieku rozpoczęto przebudowę drewnianej palisady na mur z kamienia polnego wzmocniony basztami. W XV stuleciu fortyfikacje wzmocniono w związku z rozwojem broni palnej, dodatkowe zabezpieczenia uzyskały zwłaszcza bramy miejskie. Od XVII stulecia obwarowania straciły na znaczeniu i stopniowo popadły w ruinę. W 1838 roku przystąpiono do ich rozbiórki. W 1842 roku zlikwidowano bramy, pozostawiając jedynie wieżę bramy Żarskiej. W latach 20-tych XX wieku do zachowanej baszty dostawiono kamienicę oraz przeprowadzono jej remont, wymieniając pokrycie dachowe na blaszane.

Architektura

   Miasto założono nad rzeką Lubszą i zabezpieczono obwodem obwarowań zbliżonym w planie do owalu. Kamienne mury wzmacniało szesnaście, nierównomiernie rozstawionych baszt wykuszowych. Najgęściej rozmieszczono je od strony zachodniej i północno – wschodniej. Do miasta prowadziły dwie bramy: Gubińska od północnego – wschodu i Żarska od południowego – zachodu oraz dwie furty. Umieszczono je w wieżach bramnych, a w XV wieku bramę Żarską dodatkowo wzmocniono umieszczając obok cylindryczną, siedmiokondygnacyjną, ceglaną wieżę. Zewnętrzną strefę obrony stanowiła rzeka i zasilana jej wodami fosa. Z obwarowaniami miasta sprzężony był zamek umieszczony w północno – zachodniej części obwodu.

Stan obecny

   Obecnie jedynym zachowanym fragmentem obwarowań Lubsza jest wieża bramy Żarskiej znajdująca się w południowo-zachodnim skraju Starego Miasta, przy ul. Mikołaja Kopernika 19.

pokaż wieżę bramy Żarskiej na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Pilch J., Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.