Lubin – zamek

Historia

W obrębie obecnego terenu zamkowego istniał gród obronny, następnie kasztelański o konstrukcji drewniano-ziemnej z XIII wieku. Jego usytuowanie na skrzyżowaniu ważnych szlaków kupieckich znacząco wpłynęło na założenie miasta. Budowę zamku murowanego rozpoczął prawdopodobnie książę żagański Konrad II na początku XIV wieku,a rozbudowy dokonał od 1349 roku książę Ludwik I. Do 1359 roku zamek był główną siedzibą księcia, który następnie przeniósł się do Brzegu. Kres funkcjonowania warowni przyniosła wojna trzydziestoletnia, kiedy to kiedy podczas oblężenia przez wojska szwedzkie pod dowództwem gen. Stallhannsa został prawie zupełnie zniszczony. Nie został już nigdy w całości odbudowany. W połowie XVIII wieku czynna była jeszcze kaplica zamkowa, jednak pozostałe elementy założenia rozebrano.

Architektura

Zamek w czasach Ludwika I składał się z nieregularnego czworoboku ceglanych murów obronnych. Przy północno – zachodnim narożniku znajdowała się wolno stojąca, czworoboczna wieża o wymiarach 10×13 metrów. W narożniku południowo – wschodnim wznosił się przylegający do murów dom główny o wymiarach 12,3×14,9 metrów. W kutynie zachodniej umieszczona była brama. Na południe od niej, wysunięta przed kurtynę, stała kaplica zamkowa, flankowana przez niewielką wieżyczkę. Kaplica pierwotnie mogła nie mieć wyodrębnionego prezbiterium. Najcenniejszy jest tympanon nad portalem północnym z 1349 roku. Zamek leżący na nizinnym, bagnistym terenie zaopatrzony był w system fos, nie łączył się z fortyfikacjami miejskimi.

Stan obecny

Z lubińskiej warowni zachowała się jedynie kaplica zamkowa, przebudowana w okresie baroku, kiedy to wydłużono ją o prezbiterium, a od południa o dwie przybudówki. Po remoncie budowlę adaptowano od 1990 roku na Galerię Zamkową.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Leksykon zamków w Polsce, L.Kajzer, S.Kołodziejski, J.Salm, Warszawa 2003.