Lubiń – kościół św Leonarda

Historia

Kościół powstał na początku XIII wieku z fundacji miejscowego klasztoru benedyktynów. W latach 1549-56 świątynię przebudowano w stylu gotyckim z inicjatywy opata Pawła Chojnackiego. Podwyższono wówczas dotychczasową budowlę oraz dobudowano od strony zachodniej nową nawę. W XVII wieku przebudowano zachodni szczyt na manierystyczny. Kościół od początku swego istnienia do 1836 roku był kościołem parafialnym dla Lubinia. Następnie po kasacie klasztoru parafia została przeniesiona do kościoła klasztornego NMP, a w 1853 roku kościół św. Leonarda przekazano ewangelikom. Po II wojnie światowej kościół zwrócono benedyktynom.

Architektura

Pierwotny romański kościół był jednonawowy z wyodrębnionym, węższym od nawy prezbiterium zamkniętym apsydą. Wzniesiono go z granitowych kwadr, przy czym detale takie jak fryz, obramienia okien, portal, łuk tęczowy i apsydialny oraz obramienia sediliów wykonano z elementów ceramicznych. Kształt ten nie zmienił się do dziś z wyjątkiem ściany zachodniej, którą rozebrano w XVI wieku by uzyskać połączenie z nawą. Wówczas też nadbudowano mury nad częścią romańską, tworząc dzwonnicę. Fragmenty późnogotyckie nadbudowano w cegle. Pierwotne prezbiterium nakryto sklepieniem krzyżowym, apsydę półkopułą, a nawę łącznie z częścią dobudowaną stropem.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Dzieje budownictwa w Polsce według Oskara Sosnowskiego, t. 1, Świechowski Z., Zachwatowicz J., Warszawa 1964.

Jarzewicz J., Kościoły romańskie w Polsce, Kraków 2014.