Lubawa – zamek biskupów chełmińskich

Historia

Pierwsza jeszcze drewniana warownia powstała w drugiej połowie XIII wieku i została zniszczona dość szybko przez Prusów. Wznoszenie murowanego zamku zaczął biskup Herman w latach 1303-1311. Po zniszczeniu przez wojska litewskie w 1330 prace były kontynuowane i pierwszy ich etap zakończył się w latach 1363-1385 pod rządami Wikbolda Dobilsteina. Ostateczną gotycką formę zamek uzyskał na początku XV wieku w czasach Arnolda Stapila. W 1545 roku budowlę zniszczył pożar, a w 1627 roku z inicjatywy biskupa Jakuba Zadzika przebudowano ją na barokową rezydencję. Regres polityczny i gospodarczy w końcu XVIII wieku doprowadził do stopniowego upadku zamku. Opuszczony przez biskupa Jana Hohenzollerna w 1815 roku spłonął. W 1826 roku został ostatecznie rozebrany.

Architektura

Zamek składał się z murów zewnętrznych, tworzących czworobok o wymiarach 71×74 metry, międzymurza i czteroskrzydłowej zabudowy wewnętrznej o bokach po około 50 metrów. Cztery skrzydła okalały wewnętrzny dziedziniec. Wjazd prowadził przez część zachodnią, czyli od strony miasta i przedzamcza. Naroża wzmacniały czworoboczne wieżyczki, a w narożniku północno – zachodnim  ulokowana była późniejsza wieża główna. W połowie XV wieku zamek przystosowano do obrony artyleryjskiej.

Stan obecny

Do dziś zachowały się mury oporowe głównej bryły zamkowej, dochodzące od zewnątrz do 4 metrów wysokości, piwnice oraz portal bramy zamkowej.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Leksykon zamków w Polsce, L.Kajzer, S.Kołodziejski, J.Salm, Warszawa 2003.