Kwidzyn – miejskie mury obronne

Historia

Pierwsze drewniane obwarowania miejskie uległy zniszczeniu w latach 1242/1243 w trakcie pierwszego powstania Prusów przeciw władzy krzyżackiej. Prawdopodobnie miasto opustoszało wówczas na dłuższy czas, gdyż nowi osadnicy pojawili się tam dopiero w 1255 roku. W czasie drugiego powstania pruskiego z lat 1260-1273 miasto, stanowiące już wówczas własność biskupów pomezańskich, zostało ponownie, dwukrotnie spalone i spustoszone. Po tym wydarzeniu, w końcu XIII wieku, podjęto decyzję o budowie kamienno-ceglanych murów obronnych. Około 1336 roku zasadnicze prace były już ukończone.

Architektura

W XIV wieku mur obronny otaczał miasto o wielkości około 10 hektarów w kształcie nieforemnego pięcioboku. Obwarowania wzmacniało jedenaście baszt oraz trzy bramy miejskie. Najbardziej okazała była północno – wschodnia brama Malborska, flankowana przez dwie wieże. Mieścił się w niej odwach straży miejskiej, oraz loch służący za więzienie. Dojazd do bramy prowadził przez most zwodzony nad nawodnioną fosą. Kolejną bramą w południowo – wschodniej części miasta była Brama Grudziądzka, zwana także Wysoką, Górną, lub Chełmińską. Rozebrano ją już w 1571 roku w związku z rozbudową Przedmieścia Grudziądzkiego. Trzecia z bram miejskich nazywana Nizinną lub Wodną albo Gniewską wychodziła z miasta na Nizinę Kwidzyńską, poprzez najstarsze przedmieście wymieniane w dokumentach już od 1336 roku jako Podolice.

Stan obecny

Do czasów obecnych najlepiej zachował się krótki fragment miejskiego muru obronnego na południowy-zachód od zamku. Nie przetrwała żadna z baszt lub bram miejskich.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Strona internetowa jerzykosacz.pl, Spacer wzdłuż kwidzyńskich murów miejskich.