Golub Dobrzyń – miejskie mury obronne

Historia

Golub został otoczony kamienno-ceglanym murem obronnym na początku XIV wieku. Wielokrotnie były wykorzystywane w trakcie działań wojennych. W 1410 roku miasto i zamek zdobyli Polacy, ponowne zniszczenia nie ominęły Golubia podczas wojny polsko – krzyżackiej w 1414 roku. W czasie wojny golubskiej w 1422 roku, po zdobyciu miasta przez Władysława Jagiełłę, król rozkazał zburzyć ważniejsze elementy fortyfikacji miejskich. W 1454 roku miasto i zamek znalazły się bez walki w rękach powstańców. Dopiero w 1460 roku Bernard Szumborski zdołał na dwa lata przejąć miasto w imieniu zakonu krzyżackiego. Ostatecznie pokojem toruńskim z 1466 roku Golub i jego obwarowania włączono do państwa polskiego.

Architektura

Obwarowania miejskie miały kształt nieregularnego pięcioboku złożonego z prostych odcinków murów. Zbudowano je w technice opus emplectum, co oznacza, że ich ceglane ściany wypełniono gruzem i kamieniami zalanymi wapienną zaprawą. Na fragmentach południowych zachowały się ślady dekorowania murów w romby cegłą zendrówką. Mur został wzmocniony 17 prostokątnymi basztami, otwartymi od strony miasta oraz czterema zamkniętymi, czworobocznymi, niewielkimi basztami narożnymi. Kilkukondygnacyjne baszty wykuszowe wysunięto przed lico muru, umożliwiały one ostrzał przedpola ze strzelnic typu szczelinowego i okiennego. Do miasta prowadziły cztery bramy: Zamkowa (Toruńska) od północy, Brodnicka (Lisewska) od wschodu, Dobrzyńska od zachodu oraz Błońska od południa. Obwarowania z trzech stron opływała nawodniona fosa, natomiast wschodnią ich część chroniła rzeka Drwęca.

Stan obecny

Do dzisiaj przetrwała jedna z czterech baszt narożnych wraz z fragmentem muru i basztami wykuszowymi po północnej stronie, oraz baszty wykuszowe na południowo- zachodnim odcinku przebiegu murów. Łącznie szacuje się iż przetrwało w różnym stanie zachowania około 90% obwodu, jednak niestety w przeważającej większości są to tylko dolne partie murów.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego