Gniew – miejskie mury obronne

Historia

Wznoszenia murów obronnych w Gniewie rozpoczęto tuż po lokacji miasta w 1297 roku.  Prace przy nich kontynuowano w XIV i XV wieku. W XVII wieku, w związku z narastającym zagrożeniem ze strony Szwedów średniowieczne obwarowania wzmocniono, budując szańce i bastiony ziemne. Począwszy od wieku XVIII umocnienia miejskie Gniewu zaczęły popadać w ruinę, w XIX stuleciu przeprowadzono rozbiórką wszystkich bram miejskich oraz części gotyckich murów obronnych.

Architektura

Długość obwarowań wynosiła około 750 metrów. Mury wykonane zostały z cegły, ale umieszczono je na specjalnej ławie fundamentowej o wysokości około 1 metra, w którą włączono nieregularne głazy kamienne z gruzem ceglanym. W murze zastosowano dwa typy wiązania cegieł: wendyjski i gotycki, zwany także polskim. Mury miejskie wzmocnione były 16 basztami o rzucie prostokątnym, dwukondygnacyjnymi, otwartymi od strony miasta i wysuniętymi przed linię murów. Dwie z nich były cylindryczne. Do miasta prowadziły cztery bramy: Brama Malborska, Brama Gdańska, Brama Wodna oraz  Furta Zamkowa. W okolicy Bramy Malborskiej mur łączył się z obwarowaniami zamku. Stara Brama Młyńska od strony południowej i nowsza Brama Dybowska na północy, umożliwiały komunikację miasta z zamkiem, dostęp do młyna i połów ryb.

Stan obecny

Największe pozostałości murów obronnych zachowały się wzdłuż ulicy Górny i Dolny Podmur, zaś baszty na ulicy Sobieskiego.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego