Elbląg – kościół Świętego Ducha

Historia

Kościół św. Ducha powstał pod koniec XIII wieku i należał do kompleksu zabudowań szpitala Świętego Ducha, wzniesionego na potrzeby Zakonu Krzyżackiego. Od 1312 roku był to naczelny szpital Zakonu. W 1454 roku kompleks przeszedł w posiadanie miasta. Od XVI do XIX wieku kościół nazywano „polskim”, gdyż jego parafia skupiała wielu polskich ewangelików z Elbląga i terenów podmiejskich. Przy kościele znajdowała się szkoła, którą w źródłach historycznych nazywano szkołą polską. Po zniszczeniach II Wojny Światowej kościół został odbudowany i adaptowany na siedzibę biblioteki publicznej.

Architektura

Kościół szpitalny jest świątynią salową, jednonawową, niegdyś ze sklepieniami krzyżowymi. Od strony zachodniej przylegał do niego główny budynek szpitala, tzw. „wielki dom”, do którego od południowego wschodu dobudowano drugi budynek, nazywany przez jego użytkowników „wielką izbą”. Od strony południowej do kościoła i szpitala przylegał obszerny dziedziniec. Całość dziedzińca otoczona była murem, którego fragmenty zachowały się do dnia dzisiejszego.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego