Elbląg – kościół podominikański NMP

Historia

    Budowę kościoła rozpoczęli dominikanie w 1246 roku po uzyskaniu zgody od Mistrza Krajowego Zakonu Krzyżackiego Hermanna Balka. Najpierw wzniesiono prezbiterium, oraz zakrystię i dwa niewielkie aneksy przylegające do zakrystii od strony zachodniej. Pod koniec XIII wieku powstał korpus kościoła. W wieku XIV wzniesiono południową nawę, a także krużganek klasztorny, przylegający do budynku kościoła od strony północnej. W 1504 roku świątynia spaliła się, a odbudowana została dziesięć lat później. Wtedy to obie nawy pokryto jednym dachem, powstały też sieciowe sklepienia nawy głównej. Równocześnie obniżono dach prezbiterium i dokonano przebudowy obu szczytów.
   Niedługo później, rozwój reformacji w Elblągu doprowadził do upadku klasztoru dominikanów. W 1542 roku zarówno klasztor, jak i kościół zostały przejęte przez radę miasta. Od tego momentu do 1945 roku kościół pełnił w mieście rolę głównej świątyni protestanckiej. W takcie działań wojennych budowla została poważnie uszkodzona. Po odbudowaniu w latach 80-tych obecnie mieści się w nim centrum sztuki.

Architektura

  Kościół powstał na planie nieregularnego prostokąta, początkowo jako budowla jednonawowa o czteroprzęsłowym korpusie. Od XIV wieku świątynia posiadała dwie nawy. Wzniesiono również wydzielone prezbiterium, zakrystię i dwa aneksy przylegające do niej od strony zachodniej. Pierwotnie nawy posiadały oddzielny dach, dopiero od początku XVI wieku pokryto je wspólnym dachem, dzięki czemu budynek zyskał kształt dwunawowej hali. Krużganek klasztorny, przylegał do kościoła od strony północnej. Wnętrze zwieńczono sklepieniem sieciowym.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego