Dzierżoniów – miejskie mury obronne

Historia

Miejskie mury obronne w Dzierżoniowie zaczęto wznosić w drugiej połowie XIII wieku z polecenia księcia świdnickiego Bolka I. Pierwszy pierścień murów został ukończony pod koniec XIII wieku, drugi pierścień murów był budowany i rozbudowywany w ciągu XIV-XVII wieku wraz z rozszerzaniem się miasta. W okresie wojny trzydziestoletniej przed murami miejskimi usypano szańce. Umocnienia Dzierżoniowa już w XVIII wieku ostatecznie utraciły wartość militarną, lecz aż do lat 50-tych XIX stulecia magistrat miasta dbał o szczelność wewnętrznego pasa umocnień, będącego barierą akcyzową niezbędną dla pobierania podatku od maki i mięsa. W 1880 roku po zmianie systemu podatkowego i zniesieniu akcyz, przystąpiono za zgodą władz państwowych do wyburzania obwarowań.

Architektura

Mury miejskie otoczyły miasto na planie owalu o powierzchni około 20 ha. Do miasta prowadziły cztery bramy u wylotu czterech głównych ulic wybiegających z placu rynkowego. Ich później stosowane nazwy to brama: Świdnicka, Wrocławska, Ząbkowicka (lub Piławska) oraz brama prowadząca z miasta ku rzece Piławie zwana Wodopojową. Wewnętrzny pierścień murów zaopatrzony był pierwotnie w około 30 półkolistych, otwartych w kierunku miasta baszt łupinowych. System obronny składał się również z fosy i  nowożytnych wałów ziemnych.

Stan obecny

Obwarowania zachowały się w około 70 procentach, zwłaszcza od strony południowo-zachodniej, południowej i wschodniej. Przetrwało również 21 baszt łupinowych.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego