Drożków – kościół Podwyższenia Krzyża Świętego

Historia

   Kościół w Drożkowie zbudowany został w drugiej połowie XIII wieku. Pod koniec XIII lub w XIV wieku powiększono go o wieżę, natomiast pod koniec średniowiecza, w XV stuleciu dobudowano zakrystię i przekształcono prezbiterium. Na początku XVI wieku założono nową więźbę dachową, a pod koniec XIX wieku wieżę zwieńczono neogotyckim hełmem i dostawiono południowe aneksy. Działania wojenne II wojny światowej szczęśliwie nie przyczyniły się do większych zniszczeń. W latach 1981 – 1986 budowlę poddano gruntownej renowacji w trakcie której skuto nowożytne tynki i odsłonięto kamienne elewacje.

Architektura

   Kościół wzniesiony został z kamieni narzutowych oraz z piaskowca wykorzystanego do konstrukcji detali architektonicznych. W najstarszej formie składał się z orientowanej na linii wschód – zachód prostokątnej w planie nawy o wymiarach 16,4 x 10,4 metra oraz z węższego, czworobocznego prezbiterium po stronie wschodniej, wielkości 10 x 7,4 metra.
   W XIV wieku do fasady zachodniej dostawiono czworoboczną smukłą wieżę z własnym wejściem, natomiast w XV stuleciu przedłużono w kierunku wschodnim prezbiterium, zamykając je pięciobocznie i wzmacniając przyporami. Po stronie północnej dostawiona została wówczas zakrystia ze sklepieniem kolebkowym. Pod koniec średniowiecza nadbudowana została również wieża, której górną kondygnację przepruto dużymi prostokątnymi oknami w ostrołukowych niszach.
   We wnętrzu nowego czteroprzęsłowego prezbiterium założono w późnym średniowieczu sklepienie krzyżowo – żebrowe. Jego żebra osadzono na wspornikach o kształcie ludzkich głów. Nawa przykryta była płaskim, drewnianym stropem, od początku XVI wieku wspartym na dziesięciu drewnianych słupach.

Stan obecny

   Kościół posiada dziś w przeważającej części formę uzyskaną w późnym średniowieczu. Pierwotne okna zachowały się w północnej ścianie nawy i pojedyncze w prezbiterium. Widoczne są także uskokowe portale ostrołukowe, ostrołuczna arkada tęczy oraz duże okna gotyckie. Niestety częściowo zabytek przysłaniają nowożytne aneksy po południowej stronie prezbiterium i nawy oraz po północnej stronie prezbiterium. Przekształceniu uległa część okien gotyckich.

pokaż zabytek na mapie

powrót do indeksu alfabetycznego

bibliografia:
Kowalski S., Zabytki architektury województwa lubuskiego, Zielona Góra 2010.
Kozaczewski T., Wiejskie kościoły parafialne XIII wieku na Śląsku (miejscowości S-Ż) i na Łużycach, Wrocław 1994.

Pilch J., Kowalski S., Leksykon zabytków Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej, Warszawa 2012.